جعفرعلی بستوی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



جعفرعلی بُسْتَوی از علمای ربانی و مجاهد هند در قرن سیزدهم هجری/ نوزدهم میلادی می‌باشد.


معرفی اجمالی

[ویرایش]

او فرزند قطب علی بود و نخست از شیخ اسماعیل بن عبدالغنی دهلوی دانش آموخت، سپس به ملازمت احمدبن عرفان بریلوی پیوست و در سفر و حَضَر همراهش بود، و در کنار او در راه خدا جهاد کرد. سپس به موطن خود بازگشت و در شهرک مَجْهوا از توابع بَستی گوشه گرفت و بقیه عمر خود را در این شهرک، که در اعماق دره‌های نپال جای داشت به اطاعت و عبادت گذراند.

فعالیتهای فرهنگی

[ویرایش]

او مدارسی چند برابر آموزش قرآن و حدیث در «مادهاپور» و «سمرا» و بسیاری روستاهای دیگر برپا کرد و خداوند افراد زیادی را بر دست او هدایت فرمود چنانکه ایمان دوباره در دل‌های آنها ریشه کرد و به دای فرایض نماز و روزه و اجتناب از گناهان توفیق یافتند.
وی کتاب های چندی نوشت که مهم‌ترین آنها منظوره السعداء فی اخبار الغزاه و الشهداء به زبان فارسی است که کتابی حجیم است. او در ۱۲۸۸ در همان روستای مَجهوا در گذشت ودر همانجا به خاک سپرده شد.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. حسنی، عبد الحی بن فخر الدین، نزهه الخواطر و بهجه المسامع و النواظر، ج۷، ص۹۴۵.    


منبع

[ویرایش]

دانشنامه های انقلاب اسلامی و تاریخ اسلام، فرهنگنامه علمای مجاهد، برگرفته از مقاله «جعفرعلی بستوی».    



جعبه ابزار