حسن بن راشد حلّی (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
تاجالدین حسن بن محمد بن راشد حلّی، از محدثان، فقیهان و شاعران برجسته
شیعه بود که اشعار بسیاری در مدح
ائمه اطهار (علیهمالسّلام) و رثای
امام حسین (علیهالسّلام) سرود.
از آثار او میتوان به
منظومهای در تاریخ ملوک و خلفاء و
ارجوزههایی در نظم الفیه شهید اشاره کرد.
تاریخ دقیق وفات وی مشخص نیست.
حسن بن راشد، محدث دانشمند، فاضل،
ادیب، فقیه و شاعر ارجمند شیعه است.
وی اشعار بسیاری در مدح ائمه اطهار (علیهمالسّلام) سروده و اشعاری نیز در رثای سیدالشهداء (علیهالسّلام) دارد.
آثار
ابن راشد حلّی، عبارتاند از:
•
منظومهای در تاریخ ملوک و خلفاء،
•
ارجوزهای در نظم الفیّه شهید،
•
ارجوزهای در تاریخ قاهره و... دارد.
در مورد تاریخ وفات
ابن راشد، اطلاع درستی در دست نمیباشد اما آنچه مسلم است او به سال
۸۳۰ ه.ق هنوز در قید حیات بوده است.
| | |
| للّه وقعة عاشوراء ان لها • • • • • فی جبهة الدهر جرحا غیر مندمل | | |
| ابدوا خفایا حقود کان یسترها • • • • • من قبل خوف غرار الصارم الصّقل | | |
| فقاتلوه ببدر ان ذا عجب • • • • • اذ یطلبون رسول اللّه بالذّحل | | |
| من کلّ مکتهل فی عزم مقتبل • • • • • و کلّ مقتبل فی حزم مکتهل | | |
| قرم اذا الموت ابدی عن نواجذه • • • • • ثنی له عطف مسرور به جذل | | |
| خوّاض ملحمة فیاض مکرمة • • • • • فضاض معظمة خال من الخلل | | |
| ان طال اوصال فی یومی عطا وسطا • • • • • فالغیث فی خجل و اللّیث فی وجل | | |
| قوم اذا اللّیل ارخی ستره انتصبوا • • • • • فی طاعة اللّه من داع و مبتهل | | |
| حتی اذا استعرت نار الوغی قذفوا • • • • • نفوسهم فی مهاوی تلکم الشّعل | | |
| | |
| | |
۱ - خدای را، که واقعهی
عاشورا چون زخمی التیامناپذیر، بر پیشانی روزگار باقی مانده است.
۲ - آنها کینههایی را که از ترس شمشیرها پنهان داشته بودند، آشکار کردند.
۳ - به خاطر خونخواهی جنگ
بدر با آنان مبارزه کردند و این شگفت است که به انتقام گرفتن از
رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) برخاستند.
۴ - پیران آنها عزم و ارادهای چون جوانان داشتند و جوانان آنها دوراندیشی و حزم پیران را.
۵ - هر یک از آنان قهرمانی بود که چون مرگ به او دندان نشان میداد، او با خوشحالی به مرگ لبخند میزد.
۶ - هر کدام از آنان یک حماسهساز بود و کرامات از او میجوشید و مشکلات بزرگ را حل میکرد و از هر نقصی مبرّا بود.
۷ - ابر، از عطا و بخشش آنها شرمنده و شیر ژیان از سطوت و حملهی آنان به هراس میافتاد.
۸ - آنها همیشه در طول شب به دعا و مناجات قیام میکردند.
۹ - و زمانی که آتش جنگ شعلهور شد، خود را در دل آن شعلهها افکندند.
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۳۹۴.
