فعلیت شک و یقین

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



فعلیت شک و یقین، توجه مکلّف به یقین سابق و شک لاحق؛ از ارکان استصحاب می باشد.


مفهوم فعلیت شک و یقین

[ویرایش]

فعلیت شک و یقین، از ارکان استصحاب بوده و به این معنا است که مکلف کاملا به وضع خویش آگاه است که نسبت به چیزی یقین سابق و شک لاحق دارد؛ مثل این که شخص توجه داشته باشد که در گذشته به محدث شدن یقین داشته و سپس شک کرده آیا وضو گرفته یا نه، که در این جا، یقین و شک وی فعلی بوده (تقدیری نیست) و بقای حدث استصحاب می‌شود.

بحث فعلیت شک و یقین میان اصولیون

[ویرایش]

میان اصولیون بحث است که آیا در باب استصحاب، یقین و شک فعلی لازم است یا این که یقین و شک تقدیری هم کافی است.
مشهور اصولیون معتقدند باید یقین و شک، فعلی باشد، ولی برخی از اصولی‌ها یقین و شک تقدیری را هم کافی می‌دانند.
[۱] محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۴، ص۲۱۰.
[۴] مغنیه، محمد جواد، علم اصول الفقه فی ثوبه الجدید، ص۳۴۸.
[۶] عراقی، ضیاء الدین، نهایة الافکار، ج۴، جزء ۱، ص۱۳.
[۷] شیرازی، محمد، الوصول الی کفایة الاصول، ج۵، ص۱۰۷.
[۸] آخوند خراسانی، محمد کاظم بن حسین، کفایة الاصول، ص۴۵۹.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. محمدی، علی، شرح اصول فقه، ج۴، ص۲۱۰.
۲. مظفر، محمد رضا، اصول الفقه، ج۲، ص۲۵۲.    
۳. نائینی، محمد حسین، فوائد الاصول، ج۴، ص۳۱۷.    
۴. مغنیه، محمد جواد، علم اصول الفقه فی ثوبه الجدید، ص۳۴۸.
۵. سبحانی تبریزی، جعفر، المحصول فی علم الاصول، ج۴، ص۱۹.    
۶. عراقی، ضیاء الدین، نهایة الافکار، ج۴، جزء ۱، ص۱۳.
۷. شیرازی، محمد، الوصول الی کفایة الاصول، ج۵، ص۱۰۷.
۸. آخوند خراسانی، محمد کاظم بن حسین، کفایة الاصول، ص۴۵۹.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «فعلیت شک و یقین».



جعبه ابزار