• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

امد

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



امد (به فتح الف) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای زمان و مدّت که در بیان حضرت علی (علیه‌السلام) نسبت به دائمی بودن خداوند، نفی غلبه‌ی آرزوهای دنیایی و ... بکار رفته است.



امَدْ به معنای زمان و مدّت می‌باشد. همانگونه که در خدای تعالی در قرآن کریم می‌فرماید: «فَطٰالَ عَلَیْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ»
راغب اصفهانی در مفردات می‌نویسد: تفاوت امد و ابد آن است که، ابد به معنی زمان غیر محدود است و امد به معنی زمان محدود؛ ولی مجهول الحدّ است و فرق میان زمان و امد آن است که امد به اعتبار آخرت مدت گفته می‌شود، ولی زمان شامل اول و آخر مدّت است.
لفظ امد مجموعا نه بار در «نهج البلاغه» به کار رفته و یک‌بار نیز به صورت فعل «امّد» آمده است.


۱ـ حضرت علی (علیه‌السلام) در وصف خدا فرموده است: «انت الابد فلا امد لک و انت المنتهی فلا محیص عنک؛ تو دائمی هستی تو را زمانی و آخری نیست و تو آخری از تو راه فراری نیست.»
۲ـ همچنین درباره‌ی دنیا فرموده‌اند: «لا یغلبنّکم فیها الامل و لا یطولنّ علیکم فیها الامد؛ آرزو در دنیا بر شما غلبه نکند، و زمان در آن بر شما طولانی نیابد.»
۳ـ هنگامی که عمر بن الخطاب در رفتن به ایران با آن حضرت (علیه‌السلام) مشورت کرد، فرمود: «و هو دین الله الذی اظهره و جنده الذی اعدّه و امدّه حتی بلغ ما بلغ؛ اسلام دین خداست که غالبش فرموده و لشکر خدا است که آماده و زماندار و طولانی‌اش کرد تا رسید به آن‌جا که رسید.»
• «امّد» از باب تفعیل به معنای زمان‌دار و طولانی کردن است «امّد تامیدا، بین امده».


۱. حدید/سوره۵۷، آیه۱۶.    
۲. راغب أصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، ص۸۸، تحقیق صفوان عدنان الداودی، دمشق، بیروت، دار القلم، الدار الشامیة، الطبعة:الأولی، ۱۴۱۲.    
۳. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۴۱، خطبه۲۲۱.    
۴. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۳۱، خطبه۹۱.    
۵. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۰۳، خطبه۱۴۶.    
۶. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۱۵، خطبه۱۵۴.    
۷. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۵۸، خطبه۱۰۹.    
۸. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۸۹، خطبه۵۲.    
۹. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۰۳، خطبه۱۴۶.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «امد»، ص۷۳.    






جعبه ابزار