• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

انق

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



انق (به فتح الف و نون)، ایناق و مونق یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای زیبایی زیاد و نیکویی زیاد، اعجاب‌آور و شادی‌بخش می‌باشد که در بیان حضرت علی (علیه‌السلام) زیبایی قرآن کریم و تقاضای نعمت‌های اعجاب‌آور با این کلمه و مشتقات آن مورد تبیین قرار گرفته است.



اَنَق (به فتح الف و نون) به معنای کثرت حسن و کثرت زیبایی آمده است. چنان‌که گفته می‌شود: «انق الشی‌ء: راع حسنه.»


یکی از مشتقات این کلمه، «ایناق» می‌باشد که به معنی اعجاب است. لذا امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره‌ی قرآن مجید فرموده است: «و انّ القرآن ظاهره انیق و باطنه عمیق، لا تفنی عجائبه و لا تنقضی غرائبه؛ یعنی ظاهر قرآن بسیار زیبا و باطن آن چنان عمیق است که عجائبش انتها ندارد و غرائبش تمام نمی‌شود.»


از دیگر مشتقات آن واژه‌ی «مونق» است که به معنای اعجاب آور و شادی‌بخش می‌باشد. لذا آن حضرت (صلوات‌الله‌علیه) در این خصوص نیز می‌فرماید: «اللهم ... انشر علینا رحمتک بالسحاب المنبعق‌ و الربیع المغدق و النبات المونق؛ خدایا رحمت خویش را بر ما بگستران با ابری که آب از آن منفجر می‌شود و با بهاری که بارشش زیاد و با علفی که اعجاب‌آور و بهجت‌آور است.»
• این کلمه با مشتقّات آن جمعاً شش باردر نهج البلاغه آمده است.


۱. مجموعة من المؤلفین، المعجم الوسیط، ج۱، ص۳۰.    
۲. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۶۱، خطبه۱۸.    
۳. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۷۲، خطبه۱۱۵.    
۴. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۴۰، خطبه۲۲۱.    
۵. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۷۲، خطبه۱۱۵.    
۶. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۳۹، خطبه۱۶۵.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «انق، ایناق، مونق»، ص۸۸-۸۹.    






جعبه ابزار