• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بید (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بِید (بر وزن قید) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای هلاکت، می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص فناء و ازبین رفتن دنیا، از این واژه استفاده نموده است.



بِید (بر وزن قید) به معنای هلاکت، آمده است. چنان‌که گفته می‌شود: «باد یبید بیدا: هلک.»


امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با فانی بودن دنیا فرموده است: «غرّارة، ضرّارة، حائلة زائلة، نافدة بائدة، اکّالة غوّالة؛ دنیا فریبنده است و ضرر رسان، متغیر است و زایل شونده، تمام شدنی است و فانی شونده، خورنده است و هلاک کننده.»


این واژه یک‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. فیومی، أحمد بن محمد، المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، ج۱، ص۶۸.    
۲. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۶۴، خطبه۱۱۱.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بید»، ص۱۶۳.    






جعبه ابزار