آخر (به فتح خاء)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



آخر از مفردات نهج البلاغه، به معنای غیر و دیگری می‌باشد.


مفهوم

[ویرایش]

آخر (به‌فتح خاء)، به معنای غیر و دیگری، در بیان امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) آمده است. چنان‌که دربار‌ه‌ی ابوبکر فرموده: «فیاعجبا بینا هو یستقیلها فی حیاته اذ عقدها لاخر بعد وفاته.» عجبا!! ابوبكر در حيات خويش مى‌گفت: خلافت را از من بگيريد من بهترين شما نيستم ولى براى بعد از خود، آن را به ديگرى واگذار كرد، فريقين هر دو نقل كرده‌اند که ابوبکر می‌گفت: «اقیلونی فلست بخیرکم.» ولی به وقت مرگ طوماری نوشت و خلافت را به عمر بن الخطاب داد. قیامت را آخر نامیده‌اند که دنیا اوّل است و آن آخر، امام علی (علیه‌السلام) درباره متقی فرموده است: «اتعب نفسه لاخرته و اراح الناس من نفسه» تانیث آن به‌علت وصف بودن به «حیات» است. «الحیاة الدنیا و الحیاة الآخرة»

پانویس

[ویرایش]
 
۱. صبحی صالح، مفردات نهج البلاغه، ص۴۸، خطبه۳.    
۲. آلوسی، شهاب الدین، تفسیر الألوسی (روح المعانی)، ج۱۴، ص۱۸۰.    
۳. صبحی صالح، مفردات نهج البلاغه، ص۳۰۶، خطبه۱۹۳.    


منبع

[ویرایش]

قرشی بنابی، علی‌اکبر، «مفردات نهج البلاغه»، ص۲۹.    


رده‌های این صفحه : مفردات نهج البلاغه




جعبه ابزار