• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

ابوعمر آدم بن عبدالعزیز اموی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


ابوعمر آدم بن عبدالعزیز بن عمر اموی قرشی، (م دهه ۶۰ قرن دوم هجری)، از شعرای بزرگ و از یاران مهدی عباسی از خلفای عباسیان در بغداد بود.


آدم بن عبدالعزیز، فرزند‌ ام‌عاصم، دختر سفیان بن عبدالعزیز بود.
[۱] ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۵، ص۱۹۰.    
ابوعمر ابتدا ساکن شام بود و سپس به عراق رفت.
[۲] ابن‌عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج۷، ص۴۵۹.    
[۳] ابن‌منظور، محمد بن مکرم، مختصر تاریخ دمشق، ج۴، ص۲۲۶.    
او از بزرگان شعرا
[۴] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۵، ص۱۹۵.    
و از یاران مهدی عباسی در بغداد بود.
[۵] خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۷، ص۲۸.    
هنگامی که ابوالعباس سفاح نخستین خلیفه عباسی (خلافت ۱۳۲-۱۳۶ هـ) بقایای امویان را به قتل می‌رساند، بر او منت می‌نهد و او را از مرگ نجات می‌دهد. خلیفه، وی را به سبب اشعار و طبع ظریفی که داشت، اکرام و احترام می‌کرد.
[۶] ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۵، ص۱۹۰.    


برخی آدم بن عبدالعزیز را متهم به زندقه کرده‌اند.
[۷] ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست (الندیم)، ص۱۹۷.    
حتی گفته شده که مهدی عباسی (خلافت ۱۵۸-۱۶۹ هـ) وی را به سبب اشعارش که از آن بوی زندقه استشمام می‌شد، احضار کرد و سیصد ضربه شلاق به او زد و از وی خواست تا به گناه خود اعتراف کند، ولی او این اتهام را رد کرد.
[۸] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۱، ص۳۲.    
در ابتدا فردی زشت کار، گستاخ، بی پروا و دائم الخمر بود، ولی در پیری به زهد و پرهیزکاری روی آورد.
[۹] ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۵، ص۱۹۰.    
مجموعه شعری که برجای گذاشت، حاوی بیست ورقه بود.
[۱۰] ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست (الندیم)، ص۱۹۷.    


آدم بن عبدالعزیز سرانجام، در دهه ۶۰ قرن دوم درگذشت.
[۱۱] صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۵، ص۱۹۵.    
[۱۲] جاحظ، عمرو بن بحر، البیان و التبیین، ج۳، ص۱۳۷.    
[۱۳] سزگين، محمد فؤاد، تاریخ التراث العربی، ۲/۴، ص۱۵۲.
[۱۴] ابن‌عسا‌کر، علی‌ بن‌ حسن‌، تهذیب تاریخ دمشق، ج۲، ص۳۶۴.
[۱۵] اعلمی حائری، محمدحسين، دائرة المعارف الشیعیة العامه، ج۱، ص۳۱۹.

۰:۲۲.

۱. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۵، ص۱۹۰.    
۲. ↑ ابن‌عساکر، علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق، ج۷، ص۴۵۹.    
۳. ↑ ابن‌منظور، محمد بن مکرم، مختصر تاریخ دمشق، ج۴، ص۲۲۶.    
۴. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۵، ص۱۹۵.    
۵. ↑ خطیب بغدادی، احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۷، ص۲۸.    
۶. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۵، ص۱۹۰.    
۷. ↑ ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست (الندیم)، ص۱۹۷.    
۸. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۱۱، ص۳۲.    
۹. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۵، ص۱۹۰.    
۱۰. ↑ ابن‌ندیم، محمد بن اسحاق، الفهرست (الندیم)، ص۱۹۷.    
۱۱. ↑ صفدی، خلیل بن ایبک، الوافی بالوفیات، ج۵، ص۱۹۵.    
۱۲. ↑ جاحظ، عمرو بن بحر، البیان و التبیین، ج۳، ص۱۳۷.    
۱۳. ↑ سزگين، محمد فؤاد، تاریخ التراث العربی، ۲/۴، ص۱۵۲.
۱۴. ↑ ابن‌عسا‌کر، علی‌ بن‌ حسن‌، تهذیب تاریخ دمشق، ج۲، ص۳۶۴.
۱۵. ↑ اعلمی حائری، محمدحسين، دائرة المعارف الشیعیة العامه، ج۱، ص۳۱۹.


پژوهشگاه فرهنگ و معارف اسلامی، دائرة المعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۶۰، برگرفته از مقاله «ابوعمر آدم بن عبدالعزیز بن عمر اموی».    



جعبه ابزار