ادب (مفردات نهج البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



ادب (به فتح الف) از مفردات نهج البلاغه، از محاسن و نیکی‌های اخلاقی در رفتار و سخن گفتن می‌باشد.


مفهوم

[ویرایش]

درباره‌ی این کلمه صاحب مجمع البحرین فرموده است: «الادب: حسن الاخلاق»، «ادّبته تادیبا» یعنی محاسن اخلاق را به او یاد دادم، می‌شود گفت: آن حالتی است در انسان که هر کاری را به مقتضای آن، نیکو انجام می‌دهد. امام علی (صلوات‌الله‌علیه) فرماید: «لا غنی کالعقل و لا فقر کالجهل و لا میراث کالادب و لا ظهیر کالمشاورة.» و در جای دیگر فرماید: فانّ العاقل یتعظ بالاداب و البهائم لا یتعظ الاّ بالضرب» تادیب به معنی عقوبت برای ادب نیز آمده است.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. طریحی نجفی، فخر الدین، مجمع البحرین، ج۱، ص۵۱-۵۲.    
۲. صبحی صالح، مفردات نهج البلاغه، ص۴۷۸، حمکت۵۴.    
۳. صبحی صالح، مفردات نهج البلاغه، ص۴۰۴، نامه۳۱.    


منبع

[ویرایش]

قرشی بنابی، علی‌اکبر، «مفردات نهج البلاغه»، ص۳۰.    






جعبه ابزار