ازدواج با زنان مشرک (عقاید و مذاهب)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
ازدواج با زنان مشرک، از نظر خوارج، بهدلیل مشرک یا کافر دانستن پیروان دیگر فرقههای اسلامی، تابع احکام
ازدواج با زنان مشرک بود.
فقهای مسلمان، ازدواج با زنان بتپرست را حرام میدانند، اما تعمیم حکم شرک به مسلمانان دیگر فرقهها را نمیتوان پذیرفت.
خوارج مخالفانشان را مشرک و كافر مىدانند.
بنابر قول ازارقه تمامى مسلمانان از مرد و زن، مشرک هستند و بنابر قول ساير خوارج، مسلمانان كافرند.
پس ازدواج با زنان آزاد آنها حكم ازدواج با زنان بتپرست و اهل كتاب را دارد.
به همين خاطر ما بعضى سخنان آنها را نقل مىكنيم و سپس مسأله را بر كتاب و سنت عرضه مىداريم.
ابن ازرق نامهاى به عبدالله بن اباض نوشت كه در آن آمده بود:
خداوند متعال مىفرمايد:
(لا تَنْكِحوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّی يؤْمِنَّ) پس خداوند دوستى با آنها، اقامت در تحت لواى آنها، قبول شهادت از آنها، اكل ذبيحه آنها، فراگيرى علم دين از آنها، ازدواج با آنها و مواريث آنها را حرام كرده است.
در بيان عقايد صفريه گذشت كه از ضحاک كه خود از صفريه است، نقل شده كه او نكاح زنان مسلمان را با مردان كفّار قوم در دار تقيّه نه در دار علانيه، جايز مىدانست و منظورش از زنان مسلمان، زنان آزاد خوارج بود و مرادش از «كفّار قومّ» مردان ديگر فرقههاى اسلامى بود.
از اختلاف بين ابراهيميه و ميمونيه چنين بر مىآيد كه فروش كنيز مؤمن (خارجى) به كافر يعنى مسلمان ديگر فرقهها جايز است.
اين بود سخنانى از خوارج كه ما به آن دست يافتيم و اكنون مسأله را از هر دو جنبه مورد بحث قرار مىدهيم.
علماى اسلام اتفاق نظر دارند بر اينكه ازدواج با زنان مشرک حرام است.
ابن رشد مىگويد: (علما) اتفاق نظر دارند بر اينكه مسلمان نمىتواند با بتپرست ازدواج نمايد؛ چون خداوند متعال مىفرمايد:
(وَ لا تُمْسِكوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ) (خوب بود كه او به آيهاى كه صراحت داشت يعنى آيه:
(لا تَنْكِحوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّی يؤْمِنَّ) استدلال مىكرد) و در جواز ازدواج با كنيز بتپرست اختلاف نظر دارند.
شيخ طوسى در مبسوط مىگويد: قسم دوم، كسانىاند كه نه كتاب دارند و نه شبههاى از كتاب و آنان بندگان بُتانند. ازدواج با آنها و خوردن ذبيحه آنها جايز نيست و نمىشود بر اساس دينشان از آنها جزيه قبول كرد و جز با شمشير يا قبول اسلام از طرف آنها، با آنها معامله نمىشود و در اينباره بين علما اختلافى نيست.
آنچه ذكر شد، حكم زنان مشرک بود.
پس اگر زنان ساير فرقههاى اسلامى نزد ازارقه مشرک محسوب شوند، آنچه كه گفتهاند، درست است ليكن اين مدعا ـ هر چند رويأها به حقيقت پيوندد ـ درست نيست؛ چون همانطور كه دانستيد شرک يک تعريف منطقى در قرآن كريم دارد.
ابن ازرق و پيروان او هر چند از قاريان بودند ليكن قرآن ـ بر حسب تصريح پيامبر (صلىاللهعليهوآلهوسلم) از گلوى آنها فراتر نرفته و به دماغ و مراكز افكارشان نرسيده بود.
پس نمىتوان مرتكب كبيره را مشرک ناميد و اگر چنين باشد مسلمانى بر روى زمين غير از معصوم يافت نخواهد شد.
•
سبحانی، جعفر، فرهنگ عقاید و مذاهب اسلامی، ج۵، ص۵۴۷-۵۴۹.