• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

اساس (مفردات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



اَساس از واژگان بکار رفته در قرآن کریم به معنای اصل و پایه است. این کلمه به صورت ماضی معلوم و مجهول فقط سه بار در قرآن استعمال شده است.



اَساس به معنای اصل و پایه است. گویند «اَسَّسَ‌ بُنْیَانَهِ» یعنی برای ساختمانش پایه قرار داد (اَسَّسَ‌ بُنْیانَهُ عَلی‌ تَقْوی‌ مِنَ اللَّهِ)     بنای خویش را بر پرهیز کاری پایه نهاد، یعنی اصل و پایه بنای او تقوی است‌ (لَمَسْجِدٌ اُسِّسَ‌ عَلَی التَّقْوی‌)     مسجدی که بر تقوی پایه‌گذاری شده، پایه آن تقوی است. این کلمه بصورت ماضی معلوم و مجهول فقط سه بار در کلام اللَّه استعمال شده و هر سه در سوره توبه آیه ۱۰۸- ۱۰۹     واقع است.
لازم نیست، پایه و اصل، مادّی باشد بلکه اعمّ است چنانکه در دو آیه فوق، پایه معنوی مراد است.


۱. ↑ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ج۱، ص۷۵.    
۲. ↑ قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۱، ص۸۲.    
۳. ↑ توبه/سوره۹، آیه۱۰۹.    
۴. ↑ توبه/سوره۹، آیه۱۰۸.    
۵. ↑ توبه/سوره۹، آیه۱۰۸-۱۰۹.    



• قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله «اساس»، ج۱، ص۸۲    






جعبه ابزار