• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

استبداد (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


انجام کاری به تنهایی و بدون مشارکت دادن دیگری در آن را استبداد گویند. از این عنوان در باب‌های زکات، وصیّت، نکاح و قصاص سخن گفته شده است.


استبداد در لغت به معنای تک روی و تک رأیی است.
[۱] لسان العرب، ابن منظور، ج۳، ص۸۱.    
هر نوع خودکامگی در رای و فرمان روایی را استبداد می‌گویند.
[۲] فرهنگ فارسی معین.

در این مدخل از واژه‌هایی مانند: «لاقطعن»، «جبار»، «رجم»، «طغی»، «عال» «عنید»، «لیسجننه»، «یفرط» و عبارات مفید گفتارها و رفتارهایی که بیانگر خودکامگی اشخاص بوده، استفاده شده است.

آثار استبداد؛ استبدادگران؛ تنزیه از استبداد،؛ زمینه‌های استبداد.

۱. ↑ لسان العرب، ابن منظور، ج۳، ص۸۱.    
۲. ↑ فرهنگ فارسی معین.


فرهنگ قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، برگرفته از مقاله «استبداد».    



جعبه ابزار