• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

الله (قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


الله برترین نام از نام های ذات مقدسی است که هستی صرف و جامع و مبداء همه کمالات وجودی و منزه از هر نقصی است.


اصل الله الاله است و همزه به جهت کثرت استعمال ، حذف شده است و «الاله» و «الله» یا به معنای معبودی است که مستحق عبادت باشد
[۱] مجمع البیان، طبرسی، ج۱، ص۵۴.    
یا به معنای ذاتی که عقول در آن متحیر است
[۲] المیزان، علامه طباطبایی، ج۱، ص۱۸.    
و نیز گفته‌اند: اله از ولاه ( عشق ورزیدن) بوده و واو به همزه تبدیل شده است؛ یا از «لاه یلوه لیاها» (مستور بودن) است
[۳] مفردات راغب، راغب اصفهانی، ذیل واژه.    


این چهار معنا از امیرالمؤمنین علیه‌السّلام درباره «الله» نقل شده است: الله معبودی است که خلق درباره او حیران و به او عشق میورزند. الله از ادراک چشم‌ها مستور و از افکار و گمان‌ها محجوب است.
[۴] بحارالانوار، علامه مجلسی، ج۳، ص۲۲۲.    


الله اسم خاص خداوند است که به همه اسمای حسنی و افعال برگرفته از آن‌ها متصف می‌شود و عکس آن (یعنی اتصاف اسما و صفات به الله) استعمال ندارد و لذا صحیح است گفته شود: الله اسم جلاله ذات واجب الوجودی است که مستجمع جمیع صفات کمال می‌باشد.
[۵] المیزان، علامه طباطبایی، ج۱، ص۱۸.    
لفظ جلاله «الله» در قرآن ، دو هزار و ششصد و نود و هفت بار تکرار شده و پیش از نزول قرآن این اسم در میان اعراب جاهلی آشنا بوده است.
[۶] المیزان، علامه طباطبایی، ج۱، ص۱۸.    


۱. ↑ مجمع البیان، طبرسی، ج۱، ص۵۴.    
۲. ↑ المیزان، علامه طباطبایی، ج۱، ص۱۸.    
۳. ↑ مفردات راغب، راغب اصفهانی، ذیل واژه.    
۴. ↑ بحارالانوار، علامه مجلسی، ج۳، ص۲۲۲.    
۵. ↑ المیزان، علامه طباطبایی، ج۱، ص۱۸.    
۶. ↑ المیزان، علامه طباطبایی، ج۱، ص۱۸.    


فرهنگ قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، برگرفته از مقاله «الله (قرآن)».    



جعبه ابزار