• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بأو

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


بأو (به فتح باء) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای کبر و بلند طلبی می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص خلقت زمین از این واژه استفاده نموده است.


بَأو (به فتح باء) به معنای کبر و بلند طلبی، می‌باشد.

امام (علیه‌السلام) درباره خلقت زمین فرموده‌اند: «و سکنت الارض مدحوّة فی لجّة تیارّه و ردّت من نخوة بأوه و اعتلائه؛
[۱] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۳۲، خطبه۹۱.    
زمین به حالت گسترده در روی دریای متلاطم آرام گرفت و نخوت کبر و اعتلای دریا را برگردانید.»

این لفظ فقط یک‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.

۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۳۲، خطبه۹۱.    


قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بَأو»، ص۱۰۸.    


رده‌های این صفحه : مفردات نهج البلاغه | واژه‌ شناسی
جعبه ابزار