• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بادن

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بادن یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای فربه و چاق می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص جمع آوری زکات از این واژه استفاده نموده است.



بادن به معنای فربه و چاق می‌باشد. چنان‌که در اقرب الموارد آمده است. این واژه در مذکّر و مونّث به کار می‌رود و جمع آن «بُدَّن» (به ضم اوّل و فتح و تشدید دوم) است.


آن حضرت (علیه‌السلام) به عامل زکات می‌نویسد: زکات را جمع کن، تا شتران فربه را پیش ما آوری. «حتی تاتینا باذن الله بدّنا منقیات غیر متعبات و لا مجهودات لنقسّمها علی کتاب الله و سنة نبیّه صلی الله علیه و آله؛ تا پیش ما بیاوری شتران فربهی که مغز استخوانشان پر است. نه رنج کشیده و از طاقت رفته! تا آن‌ها را طبق کتاب خدا و سنّت پیامبرش (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) تقسیم نماییم.»


این لفظ فقط یک‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۸۲، نامه۲۵.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بدن»، ص۱۲۰.    






جعبه ابزار