بررسی شیوههای برخورد با دشمن (فقه سیاسی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
بررسی شیوههای برخورد با دشمن، از مباحث
فقه سیاسی درباره اصول حاکم بر روابط
مسلمانان با غیرمسلمانان.
این بحث بر پایه
اصالت صلح در
اندیشه اسلامی و ضرورت ضابطهمندی روابط استوار است.
صلح در
فقه سیاسی، تابع قواعد مهارکنندهای چون
نفی سبیل،
نفی رکون و
نفی تولی است.
هدف این قواعد، جلوگیری از سلطهپذیری و وابستگی
جهان اسلام در برابر
قدرتهای استکباری است.
تحریف مفهوم
صلح اسلامی به روابط بیضابطه با
غرب، پیامدهایی چون افتادن در دام
استکبار داشته است.
از آن جا که دراندیشه جهاننگری اسلام تصویری باز برای قلمروهای
روابط بینالملل ترسیم شده و روابط
صلحآمیز به عنوان یک اصل و خط مشی زیر بنایی پذیرفته شده است.
به منظور حفظ این خط مشی از تندرویها و سوءاستفادههای احتمالی، دقت فراوانی معمول گردیده تا سیاستگذاریها در روابط بینالملل از کنترل خارج نشده و به روابط باز و بی ضابطه تبدیلنگردد و در خدمت سیاستهای
قدرت طلب و استکباری قرار نگیرد، مباحث این فصل در حقیقت بیانگر اصولی است که از دیدگاه اسلام در راستای مهار کردن سیاست اصولی توسعه روابط صلح آمیز در جهاننگری اسلام مطرح گردیده است.
امروز عملاً در روابط بیقید و شرطی که برخی از کشورهای اسلام با استکبار و عوامل آن دارند و آن را مستند به دیدگاه اسلام در زمینه صلحآمیز بودن روابط خارجی
دارالاسلام قلمداد میکنند میتوان تحریف اندیشه اسلامی در زمینه خط مشی صلح را به وضوح دید و نیز در روند این تجربه تلخ معاصر نتایج و پیامدهای جبرانناپذیر آن را که حداقلش افتادن در دام استکبار است بهطور عینی مشاهده کرد.
مشکلاتی که امروزه جهان در رابطه با غرب دارد عمدتاً از عواملی نشأت میگیرد که مهمترین آنها خودباختگی، عدم اعتماد به نفس، بیهویتی، امیدواری بیحد به غرب، در انتظار حل مشکلات توسط غرب نشستن، وابستگی پذیرفتن سیادت نسبت به سلطه غرب، از دست دادن ابتکار عمل، سرسپردگی، دلگرمی و پشتگرمی به غرب است که همه این عوامل از تفسیر نادرست اصل اسلامی انساندوستی و صلحجویی و روابط باز
سیاسی در عرصه بینالمللی و دامنگیر جهان اسلام گردیده است.
اصولی که تحت عناوین: نفی تولّی،
تبرّی، نفی رکون و نفی سبیل، آمادگی رزمی، مقابله بهمثل در مباحث این فصل مورد بحث قرار خواهد گرفت تبیین دقیقی است بر
سیاست کلی اصالت صلح در برخورد جهان اسلام با دنیای غیر
مسلمان به نحوی که در عمل پیامدها و انحرافهایی را که از اهم آنها نام برده شد به دنبال نداشته باشد.
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۵، ص۷۱-۷۲.
