• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بهت

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف


بَهت (بر وزن عقل) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای تحّیر و دهشت می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در بیانی از این واژه استفاده نموده است.


بَهت (بر وزن عقل) به معنای تحّیر و دهشت آمده است. بر این اساس بُهتان دروغی است که شخص را متحیّر کند.

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره خودش می‌فرماید: «یهلک فیّ رجلان محّب مفرط و باهت مفتر؛
[۱] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۵۵۸، حکمت۴۶۹.    
درباره من دو نفر هلاک می‌شود: دوست دارنده مفرط (که مرا از حدّ بشر بالا بداند) و بهتان گوی افتراء گوی.»
امام (علیه‌السلام) همچنین درباره منافقان فرموده است: «فتقرّبوا الی ائمّة الضّلالة و الدعاة الی النار بالزور و البهتان»
[۲] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۲۶، خطبه۲۱۰.    
همچنین در خطبه ۸۳، می‌فرماید: «بهتة السئوال.»
[۳] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۱۳، خطبه۸۳.    


این واژه چهار ‌بار در «نهج البلاغه» آمده است.

۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۵۵۸، حکمت۴۶۹.    
۲. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۲۶، خطبه۲۱۰.    
۳. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۱۳، خطبه۸۳.    


قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بهت»، ص۱۵۷.    


رده‌های این صفحه : مفردات نهج البلاغه | واژه‌ شناسی
جعبه ابزار