بکریه (فرقه‌های اسلامی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
بَكْریه، پیروان بکر، خواهرزاده عبدالواحد بن زید، بودند و انسان را همان
روان، نه
کالبد، می‌دانستند و برای
خداوند در
قیامت جسمی قابل
رؤیت قائل بودند.
آنان مرتکبان
گناهان کبیره را
منافق می‌دانستند و برخی باورها و احکام خاص، از جمله
حرمت سیر و پیاز و باطل‌شدن
وضو با قراقر شکم، داشتند.
در منابع، عبدالواحد بن زید از
صوفیان و اصحاب
حسن بصری و بکر،
بکر بن زیاد باهلی معرفی شده است.
اين فرقه پيروان بكر خواهرزاده عبدالواحد بن زيد هستند كه مى‌گفت: آدمى همان روان است نه كالبدى كه در آن روان باشد.
ديگر اين‌كه مى‌گفت كه: خداى تعالى در
روز رستاخیز پيكرى براى خود مى‌آفريند كه ديده شود و با
بندگان خود سخن گويد.
ديگر اين‌كه مرتكبان كبيره را منافق و از پرستندگان
شیطان مى‌خواند و مى‌گفت: گناهان
علی (علیه‌السلام) و
طلحه و
زبیر،
کفر و
شرک بود ولى با وجود اين‌ها ايشان آمرزيده‌اند.
زيرا ايشان از اهل بدراند و
اهل بدر، بنا به حديثى كه از
رسول خدا روايت شده است، آمرزيده‌اند.
او مى‌گفت: كودكان گهواره‌اى احساس درد نمى‌كنند حتى اگر پاره‌اى از تن آنان را ببرند و يا اين‌كه آنان را به آتش بسوزاند و گريه و شيون ايشان نشانه لذت و خشنوديشان است.
وى خوردن سير و پياز را ناروا مى‌شمرد و قراقر شكم را
مبطل وضو مى‌دانست.
عبدالواحد، دايى بكر مردى زاهد و
صوفی و از اصحاب حسن بصرى به شمار مى‌رفت.
صاحب كتاب «
المیزان»، بكر را، بكر بن زياد باهلى ياد كرده است.
•
مشکور، محمدجواد؛ مدیرشانه‌چی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۱۰۶-۱۰۷.
