بَيْهَسِيه، از فرقه‌های خوارج و پیروان ابوبیهس هیصم بن جابر بودند. آنان تکفیر گناهکار را تا اجرای حدّ شرعی جایز نمی‌دانستند و درباره کفر امام، احکام خاصی داشتند. ابوبیهس در روزگار ولید بن عبدالملک دستگیر و به فرمان او کشته شد.
بيهسيه از «خوارج» گفتند: هر كه گناهى كند ما به کفر او گواهى ندهيم مگر اين كه او را نزد والى برده وى را به حدّ خود برساند و پيش از آن او را مؤمن و کافر نناميم.
برخى از «بيهسيه» گفتند: اگر امام كافر شود رعیت نيز كافر مى‌شوند. بعضى از ايشان گفتند كه: شراب در اصل حلال است و باعث حرمت آن، مستى است و هر كه به سبب مستى نماز نگزارد يا خدا را دشنام دهد، او را حدّ نمى‌توان زد و حكم به مجازاتش نتوان داد و نيز تكفير او تا هنگامى كه مست است، روا نباشد.
«بيهسيه» اصحاب ابى بيهس الهيصم بن جابر و از بنی صبّه بود و حجّاج به روزگار وليد بن عبد الملک او را همى‌جست، وى بگريخت و به مدینه رفت و عثمان بن حیان او را بگرفت و به زندان افكند و بفرمان وليد بكشت.
