تجانیه1
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
تجانيه، یکی از شاخههای سلسله خلوتیه در
تصوف است که توسط
ابوالعباس تجانی در قرن دوازدهم هجری بنیان نهاده شد.
پیروان این
مذهب که «احباب» نامیده میشوند، بر ذکر مداوم تأکید داشته و پایداری بر این طریقه را شرط اصلی
ایمان میدانند.
مرکز اصلی این فرقه شهر فاس در
مراکش است که مزار بنیانگذار آن به عنوان زیارتگاهی مهم شناخته میشود.
«تجانيه» يا «تحينيه» به كسرتا، نام طريقهاى از فرق
صوفیه منسوب به ابو العباس احمد بن محمد بن المختار بن سالم تجانى (
۱۱۵۰ -
۱۲۳۰ ه.) هستند كه در عين ماضى كه در ده ابن ماضى در هفتاد كيلومترى الاغواط كه واحهاى در كشور
الجزایر و مركز بلديه است زائيده شد، سپس به
تلمسان رفت،
پس از آن
مکّه و
مدینه را در سال
۱۱۸۶ هجری زيارت كرد و در
قاهره با مشورت مردى كه او را محمود كردى مىخواندند طريقه جديدى در تصوف ايجاد كرد، و آن طريقه فرقهاى از «خلوتيه» به شمار مىرود.
سپس به
مغرب بازگشت و از فاس به تلمسان و به سال
۱۱۹۶ ه. در بوسمغون كه در صحرا واقع است و واحهاى در جنوب گريويل greville مىباشد؛ مقام يافت.
تجانی مدعى شد كه از جانب
پیغمبر خدا رسول مصطفی (صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم) براى دعوت به طريقۀ جديد خود مبعوث شده است.
شهر فاس تا هنگام وفاتش مركز دعوت او بود.
پيروان طريقۀ او را «احباب» مىگويند و غالبا مشغول به ذكر هستند و هر روز صدبار در اوقات معين ذكر مىگويند و ذكر از اصول
مذهب ايشان به شمار مىرود، و پيروان اين فرقه حق پيوستن به فرق ديگر را ندارند.
عبدالقادر مغربی كه بر ضد
استعمار فرانسه قيام كرد و از ابطال
عرب است از پيروان اين مكتب بود.
قبر ابوالعباس تجانى در فاس كه از بلاد مغرب (مراكش) است زيارتگاه پيروان اين فرقه مىباشد.
پيروان اين طريقه پيش از آن كه به مكّه مشرف شوند بر خود
واجب مىدانند كه نخست مرقد او را زيارت نمايند.
•
مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۱۲۱-۱۲۲.
