حکمت۱
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
حکمت الگویی از نظام آفرینش است که
رهبری در نظام توحیدی بر آن مبتنی است.
در
فقه سیاسی، رهبری توحیدی بر اصل حکمت، الگوبرداری از نظام آفرینش و تدبیر الهی استوار است.
انسان به عنوان خلیفه خدا، مسئول تحقق هماهنگی اجزا و اهداف کلان جامعه بر اساس حکمت و ساماندهی حکیمانه نظام اجتماعی است.
رهبرى در يك
تشکیلات اسلامى بر پايه تفكر توحيدى بايد بر اساس اصل حكمت كه الگوى نظام آفرينش، استوار باشد.
به اين معنى كه در تشكيلات و يا
جامعه، تمامى اعضاء و بخشها و نيروهاى فعال بايد با هدف و هر كدام در جاى مناسب و در رابطه مستقيم و منطقى با هدفهاى كلى و با حفظ مناسبات لازم در بافت كلى آن، به كار مناسب گمارده شوند.
نظام اجتماعى و تشكيلات - آنگونه كه نظام احسن در آفرينش ديده مىشود - حكيمانه برقرار گردد.
زيرا با ديد توحيدى، حكمت در تدبير جهان الگوئى از رهبرى كامل در سازمان بزرگ جهان هستى است:
(اَلَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ) و در
قرآن خداوند متجاوز از نود مورد به صفت
حکیم توصيف شده است.
انسان خليفه خدا در زمين و نماينده خدا در برقرارى حكمت در زندگى فرد، جامعه و ادارهكننده زمين است رهبرى توحيدى انسان از حكمت جداپذير نيست.
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۲،ص۲۸۰-۲۸۱.
