داوودیه 2
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
داوودیه یا
فرقۀ ظاهریه اصحاب ابوسليمان داوود بن على بن خلف اصفهانى (۲۰۱-۲۷۰ هـ.ق) ملقب به
ظاهرى هستند.
داوود بن علی اصفهانی از امامان
فقه اجتهادی اسلام و بنیانگذار فرقهٔ ظاهریه بود.
او در
فقه از
تأویل،
رأی و
قیاس رویگردان بود و تنها به ظاهر
قرآن اکتفا میکرد.
اجماع را تنها در حد اجماع
صحابه یا همهٔ علما میپذیرفت و
استحسان و
تقلید را رد میکرد.
مذهبش را
ابن حزم اندلسی (م ۴۵۶ هـ.ق) با نگارش «الفقه الظاهری» رواج داد.
ابوسليمان داوود بن على بن خلف اصفهانى (۲۰۱-۲۷۰ هـ.ق) ملقب به ظاهرى يكى از ائمه فقهى اجتهاد در اسلام است.
وى كاشانى الاصل و متولد
کوفه بود.
در بغداد سكنى گزيد و رياست فقهى سنت و جماعت به وى خاتمه يافت.
ابن خلّکان مىنويسد: «در هر روز چهارصد كس كه صاحب
طیلسان سبز بودند در محضر او حاضر مىشدند.»
او در روش فقهى خود از تأويل، رأى و قياس اعراض كرد و به ظاهر قرآن اكتفا نمود.
در مورد اجماع، قائل به اجماع صحابۀ پيغمبر بود و يا اجماع همۀ علماى امت بود.
وی استحسان و تقليد را قبول نداشت.
فرقۀ ظاهريه يا داووديه منسوب به وى است.
وى را تصانيف بسيار است كه
محمد بن اسحاق الندیم در كتاب «الفهرست» خود در دو صفحه به تفصيل از آنها ياد كرده است.
از كسانى كه مذهب او را رواج دادند ابن حزم اندلسى (م ۴۵۶ هـ.ق) بود.
ایشان كتابى در اصول مذهب ظاهری در هشت جلد به نام «الفقه الظاهرى» نوشته است.
او در سال ۲۷۰ هجری قمری در
بغداد درگذشت.
•
مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۱۹۱-۱۹۲.
