ذهن

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



در لغت به معنى فهم و عقل است.


معنای اصطلاحی



در اصطلاح فیلسوفان قديم قوه‏اى است نفسانى كه اكتساب علوم تصوری و تصديقى را ممكن مي سازد.
و يا قوه‏اى است نفسانى كه تميز بين امور خوب و بد يا درست و نادرست را ممكن ميسازد يا قوه‏اى است كه اكتساب تصورات و تصديقات را مهيا مى‏كند.
مقصود از ذهن مطلقا قوه مدركه است خواه منظور از آن خود نفس انسانى باشد، خواه يكى از قواى نفس منظور باشد.

← معنای ذهن در فلسفه جدید


در فلسفه جديد ذهن (فهم) به قوه
ادراکادراک در دو معنای رسیدن به چیزی و رسیدن چیزی به کار رفته است
و
تفکراندیشیدن را تفکّر گویند و از این عنوان به مناسبت در باب‌های طهارت، صلات، جهاد و امر به معروف و نهی از منکر یاد شده است
از آن جهت كه در مقابل احساس قرار دارد اطلاق مى‏گردد.
ذهن به اين معنى عبارت است از
عقلعقل در لغت به معنای امساک و نگاهداری ، بند کردن ، باز ایستادن ، و منع چیزی است
يا ملکه فهم كه گاهى آن را
عقلعقل در لغت به معنای امساک و نگاهداری ، بند کردن ، باز ایستادن ، و منع چیزی است
و گاهى
نفس"ن ف س" در اصل لغت برخروج نسیم دلالت می‌کند و تنفس نیز به همین معنا می‌باشد
مى‏نامند و از اين جهت نمى‏توان عقل را بر نفس اطلاق كرد.

منبع



خاتمی،احمد،فرهنگ علم کلام،ص۱۱۷



جعبه ابزار