زیانیه
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
زِیانیّه، شاخهای از
طریقت صوفیه شاذلیه است که
اذکار آن با اذکار شاذلیه تفاوت دارد.
پیروان این طریقت وظیفه همراهی و محافظت از کاروانها را در برابر
راهزنان برعهده داشتند.
آنان نامهای ممهور به
مهر شیخ طریقت همراه میبردند تا راهزنان به احترام آن از غارت
کاروان دست بکشند.
این گروه بیشتر در
الجزایر و
مراکش میزیستند و
محمد بن عبدالرحمان ابیزیان (م
۱۱۴۵ ه.ق)
ریاست آن را داشت.
شاخهاى از طريقه صوفيه شاذِليه هستند كه ذكر ايشان با ذكر طريقه شاذليه اختلاف دارد.
زيانيه، صوفيهاى هستند كه اختصاص به نگاهدارى كاروانها و
حفظ ايشان از راهزنان بودند.
هيچكدام از كاروانها و
تجّار جسارت آن را نداشتند كه در
بیابان بدون حمايت
سواران زيانيه
مسافرت كنند.
ايشان با خود نامهاى را كه به مهر شيخ
طایفه رسيده بود حمل مىكردند از اين جهت دزدان به احترام او از غارت كاروان خوددارى مىكردند.
ايشان غالبا در شمال آفريقا بهسر مىبردند و در الجزاير و مراكش جاى داشتند.
رئيس طريقه زيانيه محمد بن عبدالرحمن ابى زيان (در گذشته در ۱۱۴۵ هـ.ق) بود.
محمد بن عبدالرحمن در ثاثا نزديک قناذى (در جنوب شرقى فجوج) از اعمال مراكش تولد يافت.
او در سجلماسه تحصيل
علم كرد و به فرمان پادشاه مراكش به
تهمت جادوگرى از فاس رانده شد و به تافيلالت گريخت.
وی به
فرقۀ شاذليه در آمد و به
حج رفت و پس از بازگشت در قناذى كه مركز آن طايفه بود زاويهاى (
خانقاه) بنا كرد و چندين چاه آب حفر نمود.
چندى بعد شهرت
کرامات او در شمال افريقا زبانزد مردم شد و گروهى از دزدان و راهزنان نيز به وى گرويدند.
•
مشکور، محمدجواد؛ مدیرشانه چی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۲۱۳-۲۱۴.