سید صالح قزوینی نجفی (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سید صالح قزوینی نجفی بغدادی، از شعرای قرن سیزدهم است.
او شاگرد صاحب جواهرالکلام است.
سید صالح، در سال ۱۲۰۸ ه.ق در نجف اشرف متولد شد.
قزوینی نجفی، شاگرد محمد حسن صاحب جواهرالکلام است.
صالح قزوینی، در سال ۱۳۰۶ هجری در بغداد وفات یافت و او را در نجف دفن کردند.
| | |
| فکانّما لهم الرّماح عرائس • • • • • تجلی و هم فیها هیام ولع | | |
| یمشون فی ظلل القنا لم تثنهم • • • • • وقع القنا و البیض حتی صرعوا | | |
| یا کوکب العرش الّذی من نوره • • • • • الکرسی و السبع العلی تتشعشع | | |
| کیف اتّخذت الغاضریه مضجعا • • • • • و العرش ودّ بانه لک مضجع | | |
| | |
| | |
۱ - نیزهها برای آنها مانند عروسهایی هستند که شدیدا به آنها عشق میورزند.
۲ - در سایهی نیزهها راه میرفتند و ضربات نیزه و شمشیر آنها را خم نمیکرد تا اینکه کشته شدند.
۳ - ای ستارهی عرشی که از نور او کرسی و هفت آسمان نورانی است.
۴ - چگونه زمین غاضریّه را آرامگاه خود قرار دادی، در حالی که عرش آرزوی مدفن تو را داشت؟
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۳۳.
