سید محمد رضا شرف الدین (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
سید محمدرضا شرفالدین، از شعرای حماسی کربلا در قرن چهاردهم هجری بود.
او علاوه بر فعالیتهای مطبوعاتی و دولتی، به سرودن قصاید سالانه غدیر شهرت داشت.
وی پدر سید عبدالحسین شرفالدین از علمای بزرگ شیعه است.
محمدرضا در ذىالحجه در سال ۱۳۸۹ ه.ق درگذشت.
سید محمدرضا، از شعرای قرن چهاردهم هجری است.
او در سال ۱۹۴۷ میلادی وظیفهای در وزارت امور خارجه به عهده گرفت.
سيد عبدالحسين شرفالدين، از علماى كبار جهان تشيّع از فرزندان اوست.
محمدرضا شرفالدین، خود را موظف کرده بود که هر ساله قصیدهای در مورد «عید الغدیر» بسراید.
وی از شعرای حماسی حادثه کربلاست.
سید محمدرضا، در سال ۱۳۵۳ ه.ق به بغداد رفت و مجلهی «
دیوان» را منتشر کرد.
سید شرفالدین، در ذیالحجه سال ۱۳۸۹ ه.ق درگذشت.
| | |
| اعینی سیلی دما قانیا • • • • • و بکی قتیلا بشطّ الفرات | | |
| فیا غیرة اللّه ذا جسمه • • • • • علی الترب و الراس فوق القناة | | |
| و این الکماة و این الحماة • • • • • و این الاباة و این السراة | | |
| | |
| | |
۱ - اشک چشمانام مانند سیل جاری میشود و بر کشتهشدهی شطّ فرات میگرید.
۲ - ای غیرت خدا که جسمات بر خاک و سرت بر نیزه است.
۳ - شجاعت و مهربانی و آقایی و بلندمرتبهگی بعد از تو کجا رفته است؟!
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۸۳.
