شیخ یعقوب نجفی (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
یعقوب ابن الحاج جعفر بن شیخ حسین نجفی، از ادیبان برجسته
نجف بود که بیشتر اشعارش را در وصف
اهل بیت (علیهمالسّلام) سروده است.
او سه
روضة طویل درباره
امام حسین (علیهالسّلام) سرود که دو مورد آن به زبان محلّی
عراق بود.
شیخ یعقوب، در سال
۱۲۷۰ ه.ق در نجف اشرف به دنیا آمد.
او از بزرگان ادب در نجف به شمار میآمد.
وی اکثر اشعارش در مورد اهل بیت (علیهمالسّلام) است.
یعقوب نجفی، در سال
۱۳۲۹ هجری وفات یافت.
نجفی، سه روضة طویل را در مورد امام حسین (علیهالسّلام) به نظم آورده است که دو مورد آن به زبان محلّی عراق میباشد.
| | |
| فلا الماء یحلو بعدهم ویلذّ لی • • • • • و لا العیش مهما عشت و هو منمّق | | |
| اقول لدهری یوم فرّق بیننا: • • • • • ایا دهر للاحباب انت مفرّق! | | |
| فقال الا للنّاس طول زمانهم • • • • • لکلّ اجمّاع بعد حین تفرق | | |
| فقلت لعینی اسکبا ادمعا دما • • • • • علی جیرة منی صفا العیش رنقوا | | |
| | |
| | |
۱ - من از هنگامی که به غم فراق و عشق جانسوز یکباره دچار شدهام، دیگر نه آب، گوارایی دارد و نه زندگی لذّتبخشی برای من وجود دارد.
۲ - پس به روزگاری که بین ما فاصله انداخته است میگویم: «ای روزگار تو جدایی انداز بین مایی!»
۳ - و ندا داد که مردم در طول زمانها همه جوامعشان متفرق میشوند و جامعهی متّحدی نخواهند داشت.
۴ - به چشمام گفتم: «خون گریه کن و آتش دل مرا با اشک دیده صفا بده!»
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۳۹.
