|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
۱ - فتح و پیروزی در دامان پیامبر (صلّیاللهعلیهوآله) متولد شد، و بهترین پرچم برای ستایش تحفه داده شد. ۲ - حق در آسمان علی (علیهالسّلام) ولادت یافت و صبح هدایت به نورش تجلّی پیدا کرد. ۳ - پاکی و قداست در دامان پر محبّت زهرا (سلاماللهعلیها) به اهتزاز درآمد. ۴ - مجد و کرامت با میلاد سیدالشهداء (علیهالسّلام) متولد شد. فرطوسی، در ترسیم حرکت امام حسین (علیهالسّلام)، این قیام را همراهی و مشارکت در امر رسالت پیامبر گرامی اسلام (صلّیاللهعلیهوآله) شمرده است.
۱ - تو در امر رسالت جدّت (صلّیاللهعلیهوآله) مشارکت و همراهی نمودی. ۲ - رسالت چون طفلی است که بر سینه محمد (صلّیاللهعلیهوآله) متولد گردیده و با وفات حضرت و وقایعی که پس از ایشان رخ داد، یتیم گردیده است. اینک این طفل را سینهی مجروح و آسیبدیده حسین (علیهالسّلام) نگهداری و سرپرستی نموده است.
۱ - سلمان در حالی که در خانه حضرت رسول اکرم (صلّیاللهعلیهوآله) بود نقل میکند که: رسولاللّه (صلّیاللهعلیهوآله) به سیّد شهداء امام حسین (علیهالسّلام) فرمود: ۲ - «به حق، تو آقا و پسر آقایی! و پدر بهترین بزرگان هستی».
۱ و ۲ - شیخ طوسی (رحمةاللّهعلیه) حدیثی صحیح را که راویاناش همه موثق هستند، نقل میکند که: همانا حسین (علیهالسّلام) کلاماش پر عمقترین کلامها در همان ابتدای بیاناتاش میباشد.
۱ - و حسین (علیهالسّلام) حقیقتا از من است و من هم ولایت سیدالشهداء را دارم. ۲ - فرمود: هر انسان پاکی که او را در روز لقاء خوشحال کند دوست من است. ۳ - زیرا که او سید جوانان اهل بهشت است و از سبط «نوه» من و سید پاکان است. ۴ - و دوستدار حسین (علیهالسّلام) دوستدار من است و دشمن حسن و حسین (علیهالسّلام) دشمن من است.
(امام حسین (علیهالسّلام) زمانی که وارد سرزمین کربلا شد، نام آنجا را پرسید گفتند: کربلاء. امام فرمود، آری کربلاء است). ۱ - این کربلا است، سرزمین سختی و بلاست. ۲ - اینجا سرزمینی است که مردان بزرگ آرزویشان را بر سبیل فنا نهادند. ۳ - اینجا سرزمینی است که در آنجا کسانی کشته شدهاند که زمین کربلا به وسیلهی خون جاری آنان آبیاری شد. ۴ - اینجا سرزمینی است که مردان در آنجا کشته شدند و بعد از کشته شدن مردان بهترین زنان را دشنام دادند.
۱ - در گرفتن مهر و تربت از خاک آنها در تمامی عصرها و لحظهها بدعتی وجود ندارد. ۲ - زیرا که از ائمه (علیهمالسّلام) و علمای اسلام روایات و آثار فروان در این مورد نقل شده است. ۳ و ۴ - چنانکه پس از شهادت حمزهی سیدالشهدا نیز مسلمانان خاک طیب و پاک او را تربت قرار داده و بدان تبرک جسته و مایهی پاکی میدانستند. ۵ - تربتی که حتی در زمان پیامبر اکرم (صلّیاللهعلیهوآله) نیز بر آن به عنوان مهر سجده میکردند. ۶ - بنابراین سجده بر تربت امام حسین (علیهالسّلام) که افضل از تمام شهداست از فضیلت بیشتری برخوردار است. ۷ - و سجده بر مهر و تربت آن حضرت اولی بر سجده از تربت دیگران است.
۱ و ۲ - بعد از رحلت جانگداز زهرا (سلاماللهعلیها)، امام علی (علیهالسّلام) به برادرش عقیل فرمود: از خاندانهای شجاع، نجیب و با شرافت عرب برای او همسری انتخاب کند و او نیز فاطمه کلابیّه دختر خالد را انتخاب نمود که بعدها به امالبنین مشهور شد. هنگامی که ابوالفضل (علیهالسّلام) به شط فرات میرسد دستاش را به زیر آب میبرد و به محض احساس سردی آب به یاد تشنگی حسین (علیهالسّلام) آن را از کف میریزد:
۱-۴ - ناجوانمردانه دشمن به ابوالفضل (علیهالسّلام) هجوم آورد. دستهایش را قطع کردند. به چشماش تیر زدند و با عمودی آهنین ضربهی سخت و شدیدی که بر سر حضرت فرود آوردند، او را به شهادت رساندند، در حالی که خون او افق را سرخ کرده بود.
۱ - وای از این مصیبت که بدن حسین (علیهالسّلام) پاره پاره و عریان در صحرای سوزان کربلا بر زمین افتاده است. ۲ - خورشید، بدن پاکاش را میسوزاند و اسبان قوی و تندرو، آن را لگدکوب میکند. ۳ - خورشید، عزادار حسین (علیهالسّلام) است و سیاه و تیره گشته است. ۴ - پیروزی به خاک غلتیده و بهترین پرچم واژگون گشته. ۵ و ۶ - مجد و بزرگواری فرو افتاد، و در میان سایهی نیزهها و در گاهوارهی ظلمستیزی قصرها بلند و برافراشته شده است.
۱ - ابن سعد به نهایت سبک مغزی و نادانی رسید و در حالی که طاغی شده بود و در مستی و کبر و غرور. ۲ - یاران خود را مخاطب ساخت که: «چه کسانی حاضرند بر پیکر بیجان حسین اسب بتاراند.» ۳ - جسم حسین (علیهالسّلام) که با جراحات متعدد پاره پاره شده بود، زیر سم ستوران ده نفر سرباز سواره که داوطلب شده بودند تا آخرین بیحرمتی را به نوادهی رسولاللّه (صلّیاللهعلیهوآله) بکنند قرار گرفت. ۴ - پیکر امام (علیهالسّلام) در برابر ضربات کوبنده سم اسبان بند از بندش جدا شد، و استخوانهای سینهی مبارکاش در هم شکست. این ده نفر همه زنازاده و شقی بودند.
۱ و ۲ - پس از حادثهی عاشورا و اسارت خاندان حسین (علیهالسّلام) این امر بر آسمان، کوهها و زمین دشوار و ناگوار آمد به گونهای که آنها سزاوار شکافته شدن، فروریختن و دهان باز کردن میباشند.
۱ و ۲ - علی اصغر (علیهالسّلام) از فرط تشنگی به پرندهای شباهت دارد که در حالی که از درون، شعله عطش او را میسوزاند بر روی ریگهای داغ صحرای سوزان فروافتاده است.
۱ و ۲ - قبور شهدای کربلا به بوستان اندوه و چشمان گریان اهل بیت (علیهمالسّلام) به چشمههای آب برای آبیاری این بوستان شباهت دارد، دلهای پردرد زنان خاندان پیامبر (صلّیاللهعلیهوآله) که به شدت در فشار و تپش است و گویا آخرین تلاش خود را برای زنده ماندن به کار میبرند به پرندهی سر بریدهای شباهت دارد که به سوی نیستی میشتابد. ملحمه اهل البیت، با ترغیب بر گریه و عزاداری بر آن حضرت خاتمه مییابد:
۱ - ای فضیل! این مجلسی است که من با اشتیاق و پاکی آن را دوست دارم. ۲ - پس یاد حسین (علیهالسّلام) را به پا دارید و نام او را در مصیبت و ماتم و گریه زنده بدارید. ۳ - خداوند رحمت کند کسی را که اطاعت کند و امر ما را در محبت و ولای او زنده بدارد.
۱ - امام زینالعابدین (علیهالسّلام) در مورد ثواب گریهکننده بر امام حسین (علیهالسّلام) فرمود: ۲ - خداوند برای کسی که بر او بگرید و قطرهی اشکی بر گونهاش جاری شود. ۳ - دری را به سوی اتاقهایی در بهشت باز میکند که در آنها سکونت کند و از نعمتهای آن خانهی جاودان بهرهمند گردد. محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۹۴. |
