• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

عمد

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



عمد، انجام دادن یا ترک عملی از روی اختیار و قصد ، و در مقابل سهو می‌باشد.



عمد در لغت به معنای قصد آمده است؛ لیکن در کلمات فقها مقابل سهو و در باب جنایات در برابر خطا به کار رفته است.


عمد منافاتی با اضطرار ، اکراه و جهل ندارد؛ زیرا در موارد اکراه، اضطرار و جهل نیز اراده و قصد وجود دارد. از احکام مرتبط با عنوان یاد شده در ابواب مختلف فقه ؛ اعم از عبادات و معاملات به معنای اعم سخن گفته‌اند.


ترک واجبات یا ارتکاب محرمات از روی عمد ، در صورتی که مضطر ، مُکرَه و یا جاهل قاصر نباشد، حرام است.


بر فعل یا ترک عمدی عبادات و غیر عبادات آثاری مترتب است، از جمله:

۴.۱ - بطلان عمل

اخلال عمدی به اجزا و شرایط نماز موجب بطلان آن می‌شود، چنان که ارتکاب عمدی مبطلات روزه ، بطلان آن را در پی دارد. همچنین ترک عمدی ارکان حج و عمره همچون طواف و سعی موجب بطلان حج و عمره می‌گردد.

۴.۲ - ثبوت کفّاره

ارتکاب برخی محرمات از روی عمد، موجب ثبوت کفّاره است، مانند افطار عمدی روزه ماه رمضان بدون عذر و یا ارتکاب برخی محرمات احرام .

۴.۳ - حدّ و تعزیر

ارتکاب عمدی محرمات در غیر موارد عذر، موجب ثبوت کیفر است. کیفر دو گونه است: یا مقدار آن نامشخص و بسته به نظر حاکم شرع است و یا مشخص می‌باشد. قسم نخست، تعزیر و قسم دوم حد نامیده می‌شود.

۴.۴ - قصاص

در جنایات عمدی مقابل جنایات خطایی قصاص ثابت است؛ خواه جنایت ، کشتن دیگری باشد و یا آسیب رساندن به اعضا و منافع او. البته در کودک و دیوانه ، عمد آنان خطا به شمار رفته و حکم خطا بر آن جاری می‌شود.


۱. ↑ لسان العرب، واژه «عمد».    
۲. ↑ جواهر الکلام، ج۴۲، ص۱۲.    
۳. ↑ جواهر الکلام، ج۴۲، ص۱۷۷.    



فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۵، ص۴۷۰، برگرفته از مقاله «عمد».    



جعبه ابزار