غیرت در فقه خام
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
غیرت، حمیّت و محافظت ناموس و آبرو را گویند.
برخی لغویان غیرت را به نفرت طبیعی ناشی از بخل فرد از مشارکت دیگری در چیزی که محبوب او است، تعریف کرده‌اند.
از نمودهای غیرت، حمایت و محافظت از آبرو و ناموس و
دفاع از آن‌ها در برابر بیگانه است.
از
احکام آن در باب
نکاح و
حدود سخن گفته‌اند.
غیرت از
اخلاق پسندیده به شمار رفته
و در روایات، از اخلاق پیامبران علیهم السّلام، بلکه از
مکارم اخلاق که خداوند حضرت محمد صلّی اللّه علیه و آله و سایر پیامبران را بدان اختصاص داده، شمرده شده است.
امام صادق علیه السّلام می‌فرماید: «خداوند، غیرتمند است و هر غیرتمندی را دوست می‌دارد و از غیرتمندی او است که زشتکاریها را؛ چه پیدا و چه ناپیدا، حرام کرده است».
همچنین روایات، غیرت را از
ایمان شمرده و انسان بی غیرت (دیوث) را محروم از استشمام نسیم بهشت ـ که از فاصله پانصد سال به مشام می‌رسد ـ معرفی کرده است.
در روایات، غیرت به مردان اختصاص داده شده است.
امام باقر علیه السّلام فرمود: «خداوند غیرت را تنها برای مردان قرار داده و برای زنان قرار نداده است»؛ از این رو، غیرت زن، حسادت و حسادت ریشه و پایه
کفر و غیرت مرد، ایمان معرفی شده است.
غیرت ورزیدن، یعنی حمیّت داشتن در محافظت و
دفاع از ناموس بر مردان
واجب است؛
چنان که غیرتمندی بیجا، نکوهیده است و موجب کشیده شدن زن به انحراف و فساد می‌شود.
چنانچه کسی، فردی را بی غیرت بخواند،
تعزیر می‌شود و در صورتی که این نسبت در عرف گوینده، در بردارنده معنای
قذف باشد، بر او حدّ قذف جاری می‌گردد
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۵، ص۶۲۵، برگرفته از مقاله"غیرت"
