• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

متّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف




مَتّ (به فتح میم و تاء مشدد) از واژگان نهج البلاغه به معنای توسّل و رسيدن است. این کلمه فقط يک بار در نهج البلاغه آمده است.



مَتّ (مثل عقل) به معنای توسّل و رسيدن است. گويند: «متّ الى فلان بقرابه: و صل اليه و توسّل»


درباره طلحه و زبیر فرمود: ««كلّ واحد منها يرجو الامر له و يعطفه عليه دون صاحبه لا يمتّان الى الله بحبل و لا يمدّان اليه بسبب كلّ واحد منها حامل ضبّ لصاحبه»» یعنی «هر يكى از آن دو حکومت را براى خود مى‌خواهد و آن را به سوى خود مى‌كشد در نیّت خود با ريسمانى به خدا وصل نمى‌شوند و وسيله‌اى به طرف خدا دراز نمى‌كنند، هر يک از آن دو نسبت به رفيقش کینه دارد.»


این کلمه فقط يک بار در نهج البلاغه آمده است.


۱. ↑ قرشی بنایی، سید علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۹۵۹.    
۲. ↑ شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد، ج۴، ص۳۷۰.    
۳. ↑ السید الشریف الرضی، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۳۱۶، خطبه ۱۴۸.    
۴. ↑ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۹، ص۱۰۹.    
۵. ↑ عبده، محمد، نهج البلاغه، -ط مطبعه الاستقامه، ص۴۴، خطبه ۱۴۴.    
۶. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۰۶، خطبه ۱۴۸.    
۷. ↑ السید الشریف الرضی، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۳۱۶، خطبه ۱۴۸.    



• قرشی بنایی، سید علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «متت»، ج۲، ص۹۵۹.    






جعبه ابزار