|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
میشدیزک \ mīš-dīzak \، ناحیهای در شمال رودخانه جاجرود و میان روستاهای زردبند و رودک در لواسان است. نام آن به روایت محلی از گمشدن میشها در علفهای بلند و انبوه گرفته شده است. این منطقه در گذشته به سبب چشمههای پر آب و خاک حاصلخیز، محل کشاورزی پربرکت بود. در دهههای اخیر، زمینهای زراعی آن تفکیک و به قطعات مسکونی فروخته شد. امروزه در محل مزارع پیشین، ساختمانها و شهرکهای مدرن مسکونی ساخته شده است. مجتمع مسکونی میش دزّک یا میشدُزّک، سابقاً مزرعه و امروزه مجتمعی مسکونی در لواسان. در سمت شمال رودخانه جاجرود، حدفاصل روستاهای زردبند و رودک و در جبهه شمالی روستای جدیدالتأسیس امینآباد و در منتهاالیه جنوبی دامنههای جنوب غربی کوه ورجین، در °۵۱ و ´۳۴ طول شرقی و °۳۵ و ´۵۰ عرض شمالی و ارتفاع متوسط ۹۰۰‘۱ متری از سطح دریا، منطقه کوچک نسبتاً همواری وجود دارد که اهالی روستاهای اطراف به آن میشدُزّک میگویند؛ اما در برخی نوشتهها و نقشهها این اسم را به صورت میشدیزک آوردهاند. درخصوص وجه تسمیه این نام، اهالی منطقه میگویند: در این محل ۴-۵ چشمه پرآب وجود داشت. وجود این چشمهها سبب میشد که علفهای این محل به سرعت رشد کنند و قد بکشند و وقتی چوپانان گوسفندان خود را برای چرا به این منطقه میبردند، تعدادی از آنها در لابهلای علفها گُم میشدند و اصطلاحاً میگفتند میشها دزدیده شدهاند و به همین سبب این مکان را میشدزک میخواندند. در سالهایی که در این مزرعه کشاورزان زراعت میکردند، آب فراوان موجود در این مکان موجب میشد که محصول فراوان و پربرکتی از آنجا برداشت شود. در یکی دو دهه اخیر، مزارع میشدیزک نیز مانند صدها مزرعه دیگر لواسان و رودبار قصران به قطعات کوچک تقسیم و تفکیک شد. مالکان اولیه این مزرعه زمینها را فروخته، با پول آن برای خود در مجاورت جاده اصلی مغازه دایر کردند و در آن مشغول کسب و کار شدند. مالکان جدید حجم عظیمی از آهن، سنگ، آجر، سیمان و گچ در محل ریخته، دهها ساختمان عظیم و چندطبقه برپا کردند و بدین ترتیب یکی دیگر از مزارع با کیفیت منطقه تبدیل به شهرک مسکونی شد. • پازوکی طرودی، ناصر، دانشنامه تهران بزرگ، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «مجتمع مسکونی میش دزّک»، ص۱۵۶۹. ردههای این صفحه : دانشنامه تهران بزرگ | مجتمع های تهران
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
