| هرچه در رمز و راز عاشور است | | حرف اول نماز عاشور است |
| اى كه دل تا هميشه دلبر توست | | عشق بازى نماز آخر توست |
| حج همان خط سير راه تو بود | | کعبه گودال قتلگاه تو بود |
| در نمازت به خون وضو كردى | | با خدا سير گفتگو كردى |
| سجده كردى ولى به چلّه نى | | رو به معراج بود پله نى |
| به نداى لبان تشنهى تو | | تن صد چاك تيغ دشنهى تو |
| به فداى نماز آخر تو | | سجدهى سرخ و نعش بىسر تو |
| دل گرفتار توست يا مولا | | ديده بيمار توست يا مولا |
| يا حسین علیه السلام عزيز دلتنگم | | نينوايى است لحن و آهنگم |
| پسر فاطمه سلام الله علیها دخيل توام | | تشنهى جام سلسبيل توام |
| پسر فاطمه سلام الله علیها عنايت كن | | مرا سوى خود هدايت كن |
| يا حسين علیه السلام آتشى است در قلبم | | ناله دلكشى است در قلبم |
| قلمم را به دست دل دادم | | كه رسد تا به عرش فريادم |
| فصل در دشت خون شكفتن شد | | نوبتِ از حسين گفتن شد |
| بر تن شعر تازيانه زدم | | باز هم حرف عاشقانه زدم |
| ناله عشق سخت و جانسوز است | | آتش عشق استخوان سوز است |
| عاشقى غربت و بلا دارد | | کوفه و شام و کربلا دارد |
| هركه عاشق شود نمىميرد | | او حياتى دوباره مىگيرد |
| «حسين علیه السلام» اسم اعظم عشق است | | هركه اين گفت محرم عشق است |
| دل براى تو مىتپد مولا | | در هواى تو مىتپد مولا |
| يا حسين علیه السلام از تو گفتم هوس است | | در كف خون شكفتنم هوس است |
| عشق يعنى سرِ بريدهى تو | | بوسه بر حنجر بريدهى تو |
| يا حسين علیه السلام از تو آبرو داريم | | تا ابد با تو گفتگو داريم |
| عشقت آتشفشان سينهى ماست | | او مدال نشان سينهى ماست |
| ما كه دلواپسيم در ميقات | | مثل خار و خسيم در میقات |
| راه خود را ز كعبه كج كرديم | | با تو از تو دوباره حج كرديم |
| وقت احرام شد کفن پوشيم | | رختى از جنس خون بر تن پوشيم |
| حج اكبر طواف كرببلاست | | كعبه در اعتکاف كرببلاست |
| عدهاى از تو راه كج كردند | | كربلا را فداى حج كردند |
| عدهاى گرم كار خود بودند | | غافل از تنگهی اُحد بودند |
| عدهاى نيز تكّهتكّه شدند | | بندهى نام و نان و سكّه شدند |
| غرق در آخور علوفه شدند | | عدهاى نيز اهل كوفه شدند |
| كوفه لبريز ناجوانمردى است | | خنجر تيز ناجوانمردى است |
| جانِ زهرا به سوى كوفه مرو | | با گل و غنچه و شكوفه مرو |
| كوفه ره بر تو بست يا مولا | | بيعتت را شكست يا مولا |
| كربلا يعنى اشك يعنى آه | | ذبح هفتاد و دو خلیل اللّه |
| قتلگه، مروه است، خيمه صفاست | | عید قربان غروب عاشور است |
| كربلا كعبه اهورايىست | | مشهدِ لالههاى زهرايىست |
| خفته بر روى خاك پيكر تو | | مىدرخشد به روى نى سر تو |
| بر سر نيزه صوت قرآنت | | التيامى است بر يتيمانت |
| از سرِ نيزه عشق مىجوشد | | کربلا تا دمشق مىجوشد |
| از سرِ نيزه نور مىبارد | | افتخار و غرور مىبارد |
| كربلا يعنى امتحان دادن | | بر لب آب، تشنه جان دادن |
| رنگ الماس دارد آب فرات | | بوى عباس علیه السلام دارد آب فرات |
| غنچههاى شكفته پژمردند | | تشنه بودند و سر فرو بردند |
| بس كه فرياد العطش كردند | | ر رهسپار شهادتش كردند |
| مىرود مشك آب بر پشتش | | مرگ بازيچهاى است بر مشتش |
| آب در حسرت زبانش بود | | در كف بوسه بر لبانش بود |
| شاخهى ياس بر زمين افتاد | | مشك عباس علیه السلام بر زمين افتاد |
| يا ابو الفضل علیه السلام چشم مستت كو | | در قنوتى ولى دو دستت كو |
| رفتى و قصهى وفايت ماند | | بر تن آب ردِّ پايت ماند |
| رفتى و كوفه در ندامت ماند | | آب شرمنده تا قيامت ماند |
| | |
