• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

مهدی غفاری

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



مهدی غفاری فرزند امین‌الدوله، از سیاسیون دوره قاجار بود.



مهدی غفاری فرزند فرخ‌خان امین‌الدوله کاشی، معروف به «وزیر همایون» و «قائم مقام» در زمان ناصرالدین‌شاه آجودان مخصوص،
[۱] بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران، ج۴، ص۱۷۲، تهران، ۱۳۶۳، زوار، چاپ سوم.
در دوره مظفرالدین‌شاه وزیر همایون و در عهد محمدعلی‌شاه قائم‌مقام لقب داشت. از رجالی است که بعد از مشروطه در کابینه‌های وزیر افخم، میرزا علی‌اصغر‌خان اتابک و نظام‌السلطنه مافی، وزارت تجارت را داشته است. او فرزند فرخ‌خان امین‌الدوله غفاری است.


در ۱۲۸۸ه. ق که فرّخ‌خان امین‌الدوله در‌گذشت، مهدی طفل خردسالی بود که به فرمان ناصرالدین‌شاه منصب پیش‌خدمتی افتخاری برای او در نظر گرفته شد و هم‌چنان در کاشان مشغول تحصیل بود.
در ۱۲۹۵ه. ق از کاشان احضار و در طبقه خواص عمله خلوت و خدام درآمد.


در سال ۱۳۰۰ در سفر خراسان همراه ناصرالدین‌شاه بود، سه سال بعد درجه سرتیپی و لقب آجودان مخصوص گرفت و سر‌انجام در سال ۱۳۰۵ منشی مخصوص ناصرالدین‌شاه شد.
[۲] عاقلی، باقر، شرح حال رجال سیاسی و نظامی ‌معاصر ایران، ج۲، ص۱۰۶۱، نشر گفتار و نشر قلم.



در سفر سوم ناصرالدین‌شاه به اروپا از ملازمان او بود، پس از دوره‌ای که مأمور مطالبات از بانک شاهی شده بود، به او درجه امیر تومانی و نشان مرصع خورشید خارجه داده شد.
[۳] عاقلی، باقر، خاندان‌های حکومتگر ایران، ص۳۷۳-۳۷۴، تهران، علمی، ۱۳۸۱.



غفاری در سال اول سلطنت مظفرالدین‌شاه، حکومت ساوه، زرند، ایل شاهسون و فوج زرند را عهده‌دار شد و علاوه بر آن ریاست انبار تدارکات قشون را هم داشت و لقب وزارت همایون را گرفت.
در سال ۱۳۱۹ وزیر پست شد و بعد از مشروطه چند بار به وزارت تجارت رسید. مدتی هم حکومت زنجان و کردستان بر عهده او بود.


میرزا مهدی‌خان قائم‌مقام یکی از رجال با نفوذ دربار قاجاریه بود که در سال ۱۳۳۴ق در ۵۴ سالگی درگذشت.
[۴] کلانتر ضرابی، عبدالرحیم، تاریخ کاشان، ص۵۴۲، تهران، اساطیر، ۱۳۷۸، چاپ چهارم.
[۵] بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران، ج۴، تهران، ۱۳۶۳، زوار، چاپ سوم، ذیل اسم مهدی غفاری.



۱. ↑ بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران، ج۴، ص۱۷۲، تهران، ۱۳۶۳، زوار، چاپ سوم.
۲. ↑ عاقلی، باقر، شرح حال رجال سیاسی و نظامی ‌معاصر ایران، ج۲، ص۱۰۶۱، نشر گفتار و نشر قلم.
۳. ↑ عاقلی، باقر، خاندان‌های حکومتگر ایران، ص۳۷۳-۳۷۴، تهران، علمی، ۱۳۸۱.
۴. ↑ کلانتر ضرابی، عبدالرحیم، تاریخ کاشان، ص۵۴۲، تهران، اساطیر، ۱۳۷۸، چاپ چهارم.
۵. ↑ بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران، ج۴، تهران، ۱۳۶۳، زوار، چاپ سوم، ذیل اسم مهدی غفاری.



سایت پژوهه، برگرفته از مقاله «خاندان غفاری (۱)»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۵/۰۴/۳۱.    






جعبه ابزار