• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

نظریه شیعه در شرایط امامت (فقه سیاسی)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف





نظریه شیعه در شرایط امامت در اندیشه شیعه، امامت به دو سطح امامت بالاصاله و امامت در عصر غیبت تقسیم می‌شود.
امامت بالاصاله ویژه امامان معصوم است و مبتنی بر عصمت و نصب الهی آنان است.
در دوران غیبت، امامت به معنای عام در قالب ولایت فقیه تحقق می‌یابد.
شرایطی همچون ایمان، عدالت، اجتهاد، مدیریت و آگاهی سیاسی برای آن لازم دانسته می‌شود.
این دیدگاه، مبنای نظری مشروعیت حکومت اسلامی در فقه سیاسی شیعه به شمار می‌رود.



علماء شيعه امامت را به دو مرحله تقسيم مى‌كنند:
امامت بالاصاله؛
امامت در حال غيبت امام معصوم.

۱.۱ - شرایط امامت بالاصاله

در امامت بالاصاله دو شرط اساسى را اجتناب‌ناپذير مى‌شمارند:
۱) عصمت؛
۲) انتصاب و تعيين از جانب خدا و رسول (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم).
براى شرط اول مطلق بودن اطاعت از امام را مانند اطاعت از خدا و پيامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) دليل مى‌آورند. (أَطِيعُوا الله وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ‌)
دليل انتصابى بودن امامان را عدم توانایى بشر بر شناخت معصومان و نيز روایات زيادى مى‌دانند كه در كتب معتبر از طريق محدثين اهل سنت و شيعه در اين زمينه نقل شده است.

۱.۲ - امامت در عصر غیبت

اما در حال غيبت امام معصوم امامت به معنى عام برپا مى‌شود كه دلایل ضرورت آن را ما در بحث‌هاى گذشته بطور تفصيل بيان نموديم و اما شرایط آن را فقهاى شيعه بدين ترتيب ذكر كرده‌اند:
۱. ايمان، زيرا مفاد آيه «نفى سبيل» عدم حاکمیت غيرمؤمن در جامعه اسلامی است؛
۲. مدير و مدبر بودن؛ «لا تصلح الامامه الا الرجل فيه ثلاث خصال...، حسن الولايه»
۳ . عدالت؛ (وَ لاٰ تَرْكَنُوا إِلَى اَلَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ اَلنّٰارُ)
۴. مرد بودن؛ «لا يفلح قوم وليتهم امراة»
۵. علم اجتهادى نسبت به احکام اسلام؛ (حکومت اسلام حكومت قانون است و بدون علم به قوانين اسلام حکومت اسلامی نخواهد بود.
به علاوه رواياتى كه اختيارات جامعه مسلمين و سر رشته امور را به دست فقها مى‌سپارد.)
۶. شعور سياسى و آگاهى بر زمان و شرایط حاضر زندگى؛ «العالم بزمانه لا تهجم عليه اللوابس»
۷. پاكى ولادت؛ «لا خير فى ولد الزنا - و انه يحن الى الحرام و الاستخفاف بالدين»
۸. شجاعت (زيرا بدون آن صفات ديگر متحقق نخواهد شد.)


۱. نساء/سوره۴، آیه۵۹.    
۲. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ص۴۰۷.    
۳. هود/سوره۱۱، آیه۱۱۳.    
۴. طوسی، محمد بن حسن، الخلاف، ج۶، ص۲۱۳.    
۵. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ص۲۷.    
۶. قمی، عباس، سفینة البحار و مدینة الحکم و الآثار، ج۳، ص۵۰۵.    



عمید زنجانی، عباس‌علی، فقه سیاسی، ج۲، ص۲۰۳-۲۰۴.    






جعبه ابزار