• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

نهر

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



منبع: نهر

نهر به رودخانه میگویند که از احکام آن در فقه بحث میشود؛ و در باب‌های طهارت، زکات، خمس، انفال، شفعه، تجارت، احیاء موات مورد بحث قرار میگیرد.



نهر: رودخانه؛ جوی را میگویند.


از احکام آن در باب‌های طهارت، زکات، خمس، انفال، تجارت، شفعه و احیاء موات سخن گفته‌اند.

۲.۱ - طهارت

بنابر مشهور، نوشیدن و وضو گرفتن از نهرهای بزرگ که مالک خصوصی دارند و نیز سایر تصرفات جزئی که سیره مسلمانان بر آنها جریان دارد، جایز است؛ هرچند علم به رضایت مالکان آنها نداشته باشد.
برخی وضو گرفتن از نهرهای بزرگ، حتی با نهی مالک را جایز دانسته‌اند.
[۴] بنی‌هاشمی، سیدمحمدحسن، توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۱۶۶.

از مستحبات روز عید فطر، غسل است و مستحب است در نهر غسل کند.
(ببینید: غسل عیدین)

تخلّی در سواحل نهرها مکروه است.
ظاهر کلام برخی قدما عدم جواز آن است.

۲.۲ - زکات

غلاتی که با آب نهر آبیاری می‌شود، در صورت رسیدن به حد نصاب زکات آن یک دهم است.

۲.۳ - خمس

چنانچه در نهرهای بزرگ همچون دجله، فرات و نیل، جواهری از قبیل مروارید تکون یابد، کسی که با غواصی به آن دست یافته، مالک آن خواهد بود و در صورت رسیدن به حد نصاب، پرداخت خمس آن واجب است.
(ببینید: غواصی)


۲.۴ - انفال

سواحل رودخانه‌های بزرگ از قبیل دجله و فرات از انفال به شمار می‌رود.

۲.۵ - تجارت

اگر کسی نهری احداث کند و آبی مباح، همچون باران یا رودخانه در آن جاری شود، بنابر مشهور، آب جریان یافته در نهر همچون خود نهر ملک احداث کننده آن خواهد بود.
برخی گفته‌اند: مالک نهر، مالک آب مباح جریان یافته در آن نمی‌شود و تنها نسبت به دیگران در استفاده از آن، حق اولویت پیدا می‌کند.
فروختن مقدار افزون بر نیاز آب نهر مکروه است.

۲.۶ - شفعه

بنابر قول مشهور، حق شفعه در نهر و مانند آن که تقسیمش زیان بار است، ثابت نیست.

۲.۷ - احیاء موات

کسی که در زمین موات اقدام به احداث نهر کرده، لیکن به آب منتهی نشده، اقدام او تحجیر محسوب می‌شود و احداث کننده نسبت به آن حق اولویت خواهد داشت.
[۲۶] آل عصفور بحرانی، حسین بن محمد، الانوار اللوامع، ج۱۱، ص۱۶۲.

آب نهرهای بزرگ، همچون فرات و دجله متعلق به همه مردم است و هر کس می‌تواند هر گونه بخواهد از این گونه آبها استفاده کند. همچنین است هر نهری که ملک کسی نیست.
در آبیاری از نهرهای کوچک غیر مملوک که صاحبان ملکهای اطراف، در استفاده از آنها به جهت عدم کفاف هم زمان آب برای همه باهم نزاع می‌کنند، ابتدا زمینی که نزدیک تر از همه به نهر است، آبیاری می‌شود و در صورت زیاد آمدن، زمینی که در مرحله بعد نزدیک تر به نهر است، آبیاری می‌شود و همین گونه با رعایت الاقرب فالاقرب، آب بین زمین‌های اطراف توزیع می‌شود و چنانچه زمین اول یا دوم، اضافه نیاید، مالکان دیگر زمین‌ها از آن آب حقی نخواهند داشت.
برخی گفته‌اند: اینکه ابتدا زمین نزدیک تر به نهر آبیاری می‌شود، در صورتی است که زمین یاد شده قبل از دیگر زمینهای اطراف نهر احیا شده باشد.
(ببینید: احیاء موات)

در غیر این صورت، اولویت در آبیاری از آن زمینی است که ابتدا احیا شده است، هرچند از همه زمینها به نهر دورتر باشد.
نهر احداث شده در زمین موات، دارای حریم است و حریم آن محدوده‌ای است که برای استفاده از نهر و اصلاح و لایروبی آن مورد نیاز است.


۱. طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم، العروة الوثقی، ج۱، ص۳۸۷.    
۲. اصفهانی، ابوالحسن، وسیلة النجاة، ص۲۷.    
۳. خوئی، سید ابوالقاسم، موسوعة الخویی، ج۵، ص۳۳.    
۴. بنی‌هاشمی، سیدمحمدحسن، توضیح المسائل مراجع، ج۱، ص۱۶۶.
۵. علامه حلی، منتهی المطلب، ج۱، ص۲۵۱.    
۶. فاصل هندی، محمد بن حسن، کشف اللثام، ج۱، ص۲۳۱.    
۷. شیخ طوسی، النهایة، ص۷۴.    
۸. شیخ مفید، المقنعة، ص۴۱.    
۹. بحرانی، یوسف بن احمد، الحدائق الناضرة، ج۱۲، ص۱۲۲.    
۱۰. شیخ انصاری، کتاب الزکاة، ص۲۳۶.    
۱۱. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۶، ص۴۳.    
۱۲. طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم، العروة الوثقی، ج۴، ص۲۵۴.    
۱۳. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۶، ص۱۱۹.    
۱۴. النجفی جواهری، شیخ محمد حسن، نجاة العباد، ص ۹۳.    
۱۵. گلپایگانی، سید محمدرضا، هدایة العباد، ج۱، ص۳۳۴.    
۱۶. شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۲، ص۴۴۸.    
۱۷. محقق سبزواری، محمدباقر بن محمدمؤمن، کفایة الاحکام، ج۲، ص۵۶۸.    
۱۸. فیض کاشانی، محسن، مفاتیح الشرائع، ج۳، ص۲۵.    
۱۹. شیخ طوسی، المبسوط، ج۳، ص۲۸۴-۲۸۵.    
۲۰. حلی، یحیی بن سعید، الجامع للشرائع، ص۲۷۵.    
۲۱. علامه حلی، تبصرة المتعلمین، ص۱۴۶.    
۲۲. شهید اول، الدروس الشرعیة، ج۳، ص۶۶.    
۲۳. بحرانی، یوسف بن احمد، الحدائق الناضرة، ج۲۰، ص۲۹۲.    
۲۴. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۷، ص۲۵۱.    
۲۵. شهید اول، الدروس الشرعیة، ج۳، ص۶۵.    
۲۶. آل عصفور بحرانی، حسین بن محمد، الانوار اللوامع، ج۱۱، ص۱۶۲.
۲۷. شیخ طوسی، المبسوط، ج۳، ص۲۸۲.    
۲۸. علامه حلی، قواعد الاحکام، ج۲، ص۲۷۴.    
۲۹. محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج۷، ص۵۹.    
۳۰. شیخ طوسی، المبسوط، ج۳، ص۲۸۳.    
۳۱. ابن ادریس حلی، محمد بن احمد، کتاب السرائر، ج۲، ص۳۸۵.    
۳۲. محقق حلی، جعفر بن حسن، المختصر النافع، ص۲۵۱.    
۳۳. علامه حلی، قواعد الاحکام، ج۲، ص۲۷۴.    
۳۴. محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج٧، ص٥٩-۶۱.    
۳۵. محقق کرکی، علی بن حسین، جامع المقاصد، ج۷، ص۵۹.    
۳۶. شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۲، ص۴۵۲.    
۳۷. محقق سبزواری، محمدباقر بن محمدمؤمن، کفایة الاحکام، ج۲، ص۵۷۰.    
۳۸. نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴۰، ص۳۸.    



• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهم‌السّلام)، ج۹، ص۲۵۲-۲۵۴.


رده‌های این صفحه : اصطلاحات فقهی




جعبه ابزار