پاول فقیریه
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
پاول فقیریه، این فرقهی نوظهور در
بنگال، با تکیه بر ادعای دسترسی به ده جزء مفقود
قرآن، تفسیری باطنی و متمایز از
اسلام ارائه میدهد.
اصول آیین آنان بر اباحهگری، تقدسبخشی به نجاسات انسانی و نفی
احکام شرعی متداول استوار است.
مراسم آیینی این گروه شامل آمیزشهای جمعی و اعمالی است که با
عرف و موازین شریعت اسلامی در تضاد بنیادین قرار دارد.
از بدو ظهور اين فرقه مدت زيادى نمىگذرد و آن در ايالت بنگالۀ
هندوستان پديد آمده است يعنى همانجايى كه آن را بنگلادش خوانند.
در حدود نيم ميليون تن به آن گرويدهاند و اين طايفه خود را از
مسلمانان مىشمارند و خويشتن را
فرقه ناجیه مىدانند و عقيده دارند «قرآن» در زمانى كه به اتمام رسيده است چهل
جزء بود، و ده جزء آن كه حاوى دستورات عالى دربارۀ
سیر و سلوک و
امامت حضرت علی (علیهالسّلام) بوده از ميان رفته است.
اين ده جزء را حضرت على (علیهالسّلام) در سينه خود محفوظ مىداشت و سينه به سينه به
ائمه (علیهمالسّلام) و علماى جانشين ايشان رسيد و اكنون آن قرآن چهل جزئى پيش بزرگان اين فرقه است.
به عقيده ايشان مندرجات قرآن فعلى بيشتر براى عوام است و خواص بايد به ده جزء ديگر كه در سينه پيشروان اين طايفه محفوظ است، توسل جويند!
گويند: راهى كه انسان را به حقيقت مىرساند پيروى از طبيعت است و هركه بر خلاف آن قدمى بردارد
کافر است،
به عقيده ايشان مواهب طبيعت كه به انسان داده شد، چهار چيز است:
• بول (نورى)؛ غايط (جورى)؛ خون حيض (جبورى)؛ منى (ستورى).
ايشان اين
نجاسات را خورده و پرستش مىكنند و آن را از بزرگترين عبادتها مىشمارند.
هر يك از افراد اين طايفه ظرف چوبى مخصوص دارد كه نجاسات خود را در آن ضبط كرده در موقع لزوم مىخورد.
بر هر كس كه معتقد به اين
مذهب باشد
واجب است كه بامدادان پس از بيدارى در آن ظرف چوبى بول كند و
خدای را براى اين
نعمت بزرگ سپاس گزارد.
ايشان در ماه يك روز را
عید مىگيرند و آن هنگامى است كه ماه به صورت بد طالع مىشود و اين شب را «يهود شب» خوانند.
در شب مذكور زنان و مردان در جايى جمع مىشوند، مقدارى آرد بر روى زمين مىريزند و روى آن مىنشينند و به بادهگسارى و نواختن ساز مشغول مىشوند و در تاريكى شب زن و مرد با هم در مىآميزند.
صبحگاهان آردهايى را كه به نجاست آلوده شد جمع مىكنند، در ميان خود تقسيم مىكنند و از آنها نان مىپزند و آن نان را مانند طعام مقدسى مىخورند.
در ميان اين طايفه
عفت و عصمت در زنان وجود ندارد، و زنان جوان قابل معاشرت هستند و همين كه زن پير شد او را از جرگۀ خود بيرون مىكنند.
•
مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم، فرهنگ فرق اسلامی، ج۱، ص۱۱۵-۱۱۶.
