• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

کدی (مفردات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف




کَدْی (به فتح کاف و سکون دال) از واژگان قرآن کریم به معنای حبس کردن است. از مشتقات این واژه در آیات قرآن کَدْیه (به فتح کاف و سکون دال) صلابت زمین است. این لفظ فقط یک بار در قرآن ذکر شده است.



کَدْی: حبس کردن است.
کَدْیه صلابت زمین است که چاه کن چون به آنجا رسید، می‌بیند که از جوشیدن آب مانع است، چنانکه طبرسی و راغب گفته‌اند؛ «اکدی فلان: قطع العطاء و بخل». در مصباح گفته: «الْکَدْیَةُ: الارض الصلبة».


(اَ فَرَاَیْتَ الَّذِی تَوَلَّی • وَ اَعْطی‌ قَلِیلًا وَ اَکْدی‌)     یعنی: «آیا دیدی آن‌کس را که از حق رو گرداند و کمی انفاق کرد و قطع نمود؟».


این لفظ فقط یک بار در قرآن ذکر شده است.


۱. ↑ قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۹۷.    
۲. ↑ راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۰۴.    
۳. ↑ طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۳۵۶.    
۴. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۷۰.    
۵. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۴۰۳.    
۶. ↑ فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ص۵۲۷.    
۷. ↑ نجم/سوره۵۳، آیه۳۳-۳۴.    
۸. ↑ طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۴۵.    
۹. ↑ طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۷۳.    
۱۰. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۷۲.    
۱۱. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۴۰۹.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، برگرفته از مقاله "کدی"، ج۶، ص۹۷.    






جعبه ابزار