• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

أَمْت (لغات‌قرآن)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف





أَمْت: (عِوَجاً وَ لا اَمْتاً)    
«اَمْت» به معنای زمین مرتفع و تپه است.



(لَا تَرَى فِيهَا عِوَجًا وَلَا أَمْتًا)     (كه در آن، هيچ پستى و بلندى نمى‌بينى.)
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: در جمله‌ (لا تَرى‌ فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً)     بعضى‌ گفته‌اند: عوج به معناى زمين‌هاى پست، و امت زمين‌هاى بلند است و خطاب آن به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) است و مراد اين است كه هر كس كه استعداد بينايى دارد، پستى و بلندى در آن نمى‌بيند و معنايش اين است كه هيچ بيننده‌اى نقطه پستى مانند دره و نقطه بلندى مانند تل و كوه نمى‌بيند. (دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:)


۱. ↑ طه/سوره۲۰، آیه۱۰۷.    
۲. ↑ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ج۱، ص۸۶.    
۳. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۳، ص۳۳۱.    
۴. ↑ طه/سوره۲۰، آیه۱۰۷.    
۵. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۹.    
۶. ↑ طه/سوره۲۰، آیه۱۰۷.    
۷. ↑ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۹۴.    
۸. ↑ طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۱۱.    
۹. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۷۱.    
۱۰. ↑ طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۴۸.    



• مکارم شیرازی، ناصر، لغات در تفسیر نمونه، برگرفته از مقاله «أَمْت»، ص۶۷۰.    


رده‌های این صفحه : لغات سوره طه | لغات قرآن




جعبه ابزار