احمد شوقی (شعر عاشورایی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
احمد شوقی، معروف به «امیر الشعراء» در قاهره متولد شد، در مدارس دولتی و سپس در بخش ترجمه مدرسه حقوق تحصیل کرد. در سال ۱۸۸۷ میلادی از سوی خدیوی توفیق برای ادامه تحصیل به فرانسه اعزام شد و پس از چهار سال بازگشت. او ریاست اهل قلم در دیوان خدیوی عباس را بر عهده داشت و در جنگ جهانی اول به اسپانیا رفت. پس از جنگ به مصر بازگشت و به عنوان عضو مجلس شیوخ مشغول به کار شد. شوقی در بیشتر فنون شعر طبعآزمایی کرد و دیوانش «شوقیات» نام دارد. قصاید «نهج البردة» و «همزیة نبویة» او شهرت زیادی دارند. او در سال ۱۳۵۱ هجری قمری درگذشت.
احمد بن علی بن احمد شوقی، به «امیر الشعراء» و «شاعر الامراء» شناخته شده است.
در قاهره به دنیا آمد و در مدارس دولتی به تحصیل پرداخت. دو سال در بخش ترجمه مدرسه حقوق درس خواند و در سال ۱۸۸۷ میلادی از سوی «خدیوی توفیق» به فرانسه برای ادامه تحصیل اعزام گردید.
پس از چهار سال به قاهره بازگشت و به عنوان رئیس اهل قلم در دیوان «خدیوی عباس» مشغول به کار شد.
در زمان جنگ جهانی اوّل به اسپانیا رفت. پس از جنگ به مصر بازگشت و به عنوان عضو مجلس شیوخ مشغول به کار شد.
احمد شوقی در اکثر فنون شعر قدم به میدان گذارد. و برخی از اشعار او و دیوانش او به نام «شوقیات» معروف گردیده است. شوقی از زمامداران شعر کلاسیک معاصر است. ادب و دین در اشعار او به هم آمیخته و از همینرو جایگاه مردمی یافته است. قصیده «نهج البردة» و «همزیة نبویة» او شهرت بسیار یافته است.
او در سال ۱۳۵۱ ه. ق. وفات یافت.
-• -
۱ - هذا الحسین دمه بکربلا• • • • • روّی الثّری لمّا جری علی ظما
۲ - و استشهد الاقمار اهل بیته• • • • • یهوون فی التّرب فرادی و ثنا
۳ - ابن زیاد و یزید بغیا• • • • • و اللّه و الایام حرب من بغی
۱ - این حسین است که خونش در کربلاء بر زمین ریخته شده
۲ - و اهل بیت او در حالیکه تنها بودند و یاوری نداشتند به شهادت رسیدند.
۳ - ابن زیاد و یزید ستمکارند و خدا و روزگار در جنگ با ستمکارانند.
• • •
۱ - و انت اذا ما ذکرت الحسین• • • • • تصاممت لا جاهلا موضعه
۲ - احبّ الحسین و لکنّنی• • • • • لسانی علیه و قلبی معه
۳ - حبست لسانی عن مدحه• • • • • حذار امیة ان تقطعه
۱ - تو هنگامیکه نام حسین را ذکر نمیکنی به خاطر شرایط است نه بخاطر جهل نسبت به جایگاه حسین (علیهالسّلام).
۲ - من حسین را دوست دارم امّا زبانم بر علیه او و قلبم همراه اوست.
۳ - زبانم را از مدح او باز میدارم از ترس خلف امیه که مبادا او را قطع کنند.
(شاعر شرایط را بهگونهای میبیند که باید با احتیاط نام حسین (علیهالسّلام) را بر زبان آورد و باید حبّ او را در قلب پنهان نمود).
محمدزاده، مرضیه، دانشنامه شعر عاشورایی، ج۱، ص۵۵۰.
