• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

تعب

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



تَعَب (به فتح تاء و عین) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای رنج و زحمت می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص آرزوهای دنیا، از این واژه استفاده نموده است.



تَعَب (به فتح تاء و عین) به معنای رنج و زحمت آمده است.


امام (صلوات‌الله‌علیه) در بیانی در مورد آرزوهای دنیا می‌فرماید: «الدهر یخلق الابدان و یجدّد الامال و یقرّب المنیة و یباعد الامنیة من ظفر به نصب و من فاته تعب؛ روزگار بدن‌ها را کهنه می‌کند، آرزوها را تازه، مرگ را نزدیک، آرزو را دور می‌گرداند، هر کس به آن دست یافت به زحمت افتاد و هر کس از او فوت شد در رنج شد.»
«متعب»: اسم فاعل و به معنای به زحمت‌اندازنده است. چنان‌که در نامه ۲۵، «و لا ملغب و لا متعب»: و جمع اسم مفعول آن، در همین نامه «متعبات» است.


این واژه نه در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۸۰، حکمت۷۲.    
۲. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۸۱، نامه۲۵.    
۳. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۸۲، نامه۲۵.    
۴. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۱۶۵، خطبه۱۱۱.    
۵. ↑ صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۷۰، خطبه۱۸۵.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «تعب»، ص۱۷۴.    






جعبه ابزار