• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

حبس برای پیش‌گیری از زنا

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



حبس برای پیش‌گیری از زنا از مباحث فقهی و حقوقی مربوط به حقوق زندانی و درباره حکم زندانی‌کردن شخص برای پیش‌گیری از زنا، بحث می‌کند.



۱. روی الحسن بن محبوب، عن عبد اللّه بن سنان، عن ابی عبد اللّه (علیه‌السّلام) قال: جاء رجل الی رسول اللّه فقال: انّ امّی لا تدفع ید لامس. قال: فاحبسها. قال: قد فعلت. قال: فامنع من یدخل علیها. قال: قد فعلت. قال: فقیّدها فانّک لا تبرّها بشی‌ء افضل من ان تمنعها من محارم اللّه عز و جل؛
امام صادق- علیه السلام- فرمود: شخصی خدمت رسول اللّه آمد و گفت: مادرم، دست بیگانه را رد نمی‌کند (یعنی به او زنا می‌دهد). پیامبر فرمود: او را حبس کن. گفت:
کردم. فرمود: نگذار کسی پیش او رود. گفت: چنین کردم. فرمود: او را دربند کن هیچ خوبی در مورد او بهتر از این نیست که جلو او را از گناهان بگیری.
نظر نگارنده: صدوق- قدس سرّه- تنها کسی است که این روایت را نقل کرده است و ظاهرا دلالت آن تمام و از موارد زندان برای پیش‌گیری از حرام است.
۲. صفوان بن یحیی، عن ابن مسکان، قال: حدّثنی عمّار الساباطی، قال: سالت ابا عبد اللّه (علیه‌السّلام) عن المراة الفاجرة یتزوّجها الرجل؟ فقال لی: و ما یمنعه؟ و لکن اذا فعل فلیحصّن بابه؛
عمّار ساباطی گفت: از امام صادق (علیه‌السلام) در مورد کسی که با زن زنادهنده ازدواج می‌کند، پرسیدم. فرمود: چه اشکالی دارد؟ ولی اگر این کار را کرد باید در خانه‌اش را محکم ببندد.
بحث راجع به سند و دلالت این حدیث در فصل «زندان برای جلوگیری از محرمات» گذشت.


۱. ابن تیمیه: زنی که شوهر کاملی دارد و دارای چند فرزند است اگر به شخص بیگانه‌ای دل بست و با او به فسق و فجور پرداخت و وقتی رسوا شد کوشید تا از شوهرش جدا شود آیا پس از این کارها حقّی بر گردن فرزندان دارد؟ و اگر فرزندان با او قطع رابطه کنند گناه کرده‌اند؟ و آیا جایز است کسی که برایش ثابت شده، در نهان او را بکشد؟ و اگر دیگری او را کشت گناه کرده است؟
جواب: الحمد للّه. واجب است بر فرزندان و خانواده‌اش او را از محرمات بازدارند و اگر جز با حبس نمی‌شود، او را حبس کنند و اگر لازم شد او را در بند کنند، ولی جایز نیست فرزند، مادرش را بزند، امّا نمی‌توانند به او نیکی نکنند [نیکی کردن به مادر حقّ مادر است] و جایز نیست با او قطع رابطه کنند به طوری که با این کار امکان پیدا کند دنبال کار بد رود، بلکه به مقدار قدرت و توان، او را بازمی‌دارند و اگر نیاز به خوراک و پوشاک داشت به او می‌دهند و نمی‌توانند آن‌ها اقامۀ حد کنند و او را بکشند و دیگری هم نمی‌تواند این کار را بکند و اگر چنین کنند گناه کرده‌اند.
[۷] ابن تیمیه حرانی، احمد بن عبدالحلیم، فتاوی الکبری، ج۴، ص۲۸۸، مسالۀ ۴۱۵.



۱. ↑ صدوق، محمد بن علی، من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۷۲.    
۲. ↑ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعة (به نقل از:من لا یحضره الفقیه)، ج۱۸، ص۴۱۴، ح۱.    
۳. ↑ مجلسی، محمدتقی، روضة المتقین، ج۱۰، ص۲۱۵.    
۴. ↑ نک:مزی، جمال‌الدین، تحفة الاشراف (به نقل از:نسائی)، ج۱۳، ص۲۵۸.    
۵. ↑ اشعری، احمد بن عیسی، نوادر، ص۱۳۳، ح۳۴۲.    
۶. ↑ نوری، حسین، مستدرک الوسائل (به نقل از:نوادر)، ج۱۸، ص۷۳، ح۱.    
۷. ↑ ابن تیمیه حرانی، احمد بن عبدالحلیم، فتاوی الکبری، ج۴، ص۲۸۸، مسالۀ ۴۱۵.



• طبسی، نجم‌الدین، حقوق زندانی و موارد زندان در اسلام، ص۲۵۵-۲۵۶.






جعبه ابزار