• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

رهبری جهانی با خصیصه امپریالیستی و استکباری

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف




رهبرى جهانى با خصيصه امپرياليستى و استكبارى یک نوع شیوه رهبری است که رهبر سياستى مبتنى بر سلطه‌طلبى، برترى‌جويى و بهره‌كشى از ملت‌هاى ديگر را در پیش گرفته است.
اين نوع رهبرى به صورت‌ها و قالب‌هاى متفاوتى مانند: تقسيم دنيا و مرزهاى جغرافياى، تقسيم‌بندى نظامى، به استثمار كشاندن نيروها، تحميل فرهنگ‌هاى استكبارى ظاهر مى‌شود.



تكنيك و روشى كه در اداره كشور و عرصه سیاست و هدایت جامعه به عمل و اجرا گذاشته مى‌شود، شاخص شيوه رهبرى است.
شايد مشكل بتوان شيوه‌هاى رهبرى را به شكل جامع و مانعى تعريف و يا تقسيم‌بندى منطقى نمود.
ولى از مطالعه نمونه‌هاى تجربه‌شده آن مى‌توان اشكال و اقسام متفاوتى از جمله: رهبری مستبدانه، رهبری دموکراتیک، رهبری حزبی، رهبری گروهی، رهبری فاشیستی، رهبری جامعه‌گرا، رهبری طبقه، رهبری ماکیاولی، رهبری ملی و ناسیانولیستی، رهبری دموکراسی ارشادشده، رهبری جهانی با خصیصه امپریالیستی و استکباری و رهبری مکتبی بر اساس حاکمیت اصول را به دست آورد.
در این مقاله به بررسی رهبری جهانى با خصيصه امپرياليستى و استكبارى می‌پردازیم:


مى‌توان هرگونه خط مشى و سياستى را كه مبتنى بر سلطه‌طلبى، برترى‌جويى و بهره‌كشى از ملت‌هاى ديگر باشد، امپرياليسم ناميد.
كشورهاى قدرتمندى كه در جهان اين خط مشى و سياست را دنبال مى‌كنند در حقيقت داعيه رهبرى جهانى با خصلت‌هاى امپرياليستى دارند.
اين نوع رهبرى به صورت‌ها و قالب‌هاى متفاوتى در سطح بين المللى ظاهر مى‌شود:

الف - تقسيم دنيا و مرزهاى جغرافياى به مناطق نفوذ سياسى براى هركدام از ابرقدرت‌ها و بلوک‌بندى سياسى جهان.
ب - تقسيم‌بندى نظامى و تبدل كشورهاى مختلف به مناطق نفوذ نظامى براى ايجاد پايگاه‌هاى نظامى و به دست آوردن قلمروهاى راهبردى.
ج - چپاول منافع، منابع ثروت ملت‌ها، به استثمار كشاندن نيروهاى آن‌ها، به انحصار درآوردن تولید و اقتصاد در سطح بين‌الملل.
د - تحميل فرهنگ‌هاى استكبارى بر ملت‌ها، جايگزين كردن آنها به جاى فرهنگ‌هاى ملى، مردمى كشورهاى ضعيف، ستمديده كه در نهايت آنها را از هويت ملى و فرهنگ اختصاصى، يعنى از شخصيت خود تهى كنند و با اعطاى شخصيت كاذب، بتوانند به صورت عميق‌تر آنها را به اسارت بكشانند.
امروز دو بلوک شرق و غرب اين سياست ضد بشرى را دنبال مى‌كنند.


عمید زنجانی، عباس‌علی، فقه سیاسی، ج۲، ص۲۷۰-۲۷۱.    






جعبه ابزار