• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

قیافه‌شناسی

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



مقالات مرتبط: قیافه.


قیافه‌شناسی علمی است که از ظاهر شخص به باطن وی پی برند و نیز از چگونگی استدلال از هیئت‌های اعضای دو شخص به مشارکت و یگانگی میان آن دو در نسب، ولادت و سایر احوال بحث می‌کند.
[۱] دهخدا، علی‌اکبر، لغت نامۀ دهخدا، واژۀ «قیافه شناسی».

از احکام آن در باب‌های تجارت، لقطه، قضاء و شهادات سخن گفته‌اند.



نسب از راه‌های معتبر شرعی، همچون اقرار و شهادت دو عادل اثبات می‌شودو الحاق کسی به دیگری بر پایۀ قیافه‌شناسی شرعاً پذیرفته نیست و آثار نسب بر آن مترتب نمی‌گردد، بلکه ترتیب اثر دادن به آن حرام است.
[۴] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۴، ص۱۲۷.

کسب از راه قیافه‌شناسی و ملحق کردن کسی به دیگری حرام و باطل است و شهادت قیافه‌شناس پذیرفته نیست.
ظاهر کلمات بسیاری، حرمت قیافه‌شناسی و کسب از این راه به طور مطلق است، لیکن برخی تصریح کرده‌اند، حرمت در صورتی است که حرامی بر آن مترتّب شود، مانند الحاق کسی به دیگری و ترتیب اثر دادن به آن. بعضی گفته‌اند، بر حسب ظاهر، مراد همه از حرمت قیافه‌شناسی، صورتی است که به حرام منجر گردد و گرنه صرف اعتقاد علمی یا ظنی به نسب از این راه حرام نیست.
به تصریح برخی، یاد گرفتن و یاد دادن دانش قیافه شناسی جایز است، به شرط آنکه امر حرامی بر آن مترتب نگردد.


۱. ↑ دهخدا، علی‌اکبر، لغت نامۀ دهخدا، واژۀ «قیافه شناسی».
۲. ↑ شیخ طوسی، المبسوطَ، ج۳، ص۳۵۰.    
۳. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۲، ص۹۲.    
۴. ↑ شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۱۴، ص۱۲۷.
۵. ↑ حسینی عاملی، سید محمدجواد، مفتاح الکرامة، ج۸، ص۱۴۰.    
۶. ↑ حلی هذلی، یحیی بن سعید، الجامع للشرائع، ص۵۳۹.    
۷. ↑ سیوری، مقداد بن عبدالله، التنقیح الرائع، ج۲، ص۱۳-۱۴.    
۸. ↑ شهید اول، الدروس الشرعیة، ج۳، ص۱۶۵.    
۹. ↑ محقق کرکی، جامع المقاصد، ج۴، ص۳۳.    
۱۰. ↑ شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۳، ص۱۲۸-۱۲۹.    
۱۱. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۲، ص۹۲.    
۱۲. ↑ انصاری، مرتضی، کتاب المکاسب، ج۲، ص۸.    
۱۳. ↑ نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۲، ص۹۲.    



• فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (علیهم‌السلام)، ج۶، ص۷۰۸.    


رده‌های این صفحه : اصطلاحات فقهی | تجارت | شهادت | قضاء | لقطه




جعبه ابزار