نیروهای مسلح در جمهوری اسلامی ایران (فقه سیاسی)
ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف
نیروهای مسلح در جمهوری اسلامی ایران اصل یکصد و چهل و چهارم
قانون اساسی، ارتش
جمهوری اسلامی ایران را به عنوان یک ارتش اسلامی، مکتبی و مردمى معرفی میکند.
این اصل تاکید دارد که ارتش باید افراد شایستهای را به خدمت بپذیرد که به اهداف
انقلاب اسلامی مؤمن و فداکار باشند.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز در اصل یکصد و پنجاهم به عنوان یک سازمان نظامی مکتبی و مردمى معرفی شده است.
فرماندهی نیروهای مسلح به مقام
ولایت امر و
رهبری، با شرایط مکتبی و انتخاب اکثریت قاطع ملت، احتمال فساد و سوءاستفاده از قدرت نظامی را به حداقل ممکن کاهش داده است.
نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به بالاترین حد رشد سیاسی دست یافتهاند و میتوانند فرامین نظامی را بر اساس اعتقاد و بینش خود تحلیل و اجرا کنند.
با تحليلى كه در زمينه رابطه نيروهاى مسلح و سياست ارائه شد اينک مفهوم اصل يكصد و چهل و چهارم قانون اساسى كه ارتش جمهورى اسلامى ايران را ارتشى اسلامى يعنى ارتشى مكتبى و مردمى معرفى كرده معلوم مىگردد.
در همين اصل تأكيد شده است كه ارتش جمهورى اسلامى ايران بايد افرادى شايسته را به خدمت بپذيرد كه به اهداف انقلاب اسلامى مؤمن و در راه تحقق آن فداكار باشند.
در اصل يكصد و پنجاهم نيز سپاه پاسداران انقلاب اسلامى يک سازمان نظامى مكتبى و مردمى معرفى شده.
در اساسنامه آن مصوب پانزدهم شهريور (۱۳۶۰ هـ.ش) مجلس شوراى اسلامى، پاسدار به فردى اطلاق شده كه براى
جهاد همه جانبه در راه خدا و نگهبانى از انقلاب اسلامى و دستاوردهاى آن به عنوان وظيفه شرعى با داشتن شرايط زير به عضويت سپاه پاسداران در آمده باشد:
الف. اعتقاد به مبانى
اسلام و انقلاب اسلامى و نظام جمهورى اسلامى؛
ب. اعتقاد و التزام عملى به
ولایت فقیه؛
ج. التزام عملى به
احکام اسلام و قوانين جمهورى اسلامى و رعايت موازين اخلاق اسلامى؛
د. عدم عضويت در احزاب و گروهها و سازمانهاى سياسى؛
و. حسن شهرت و عدم سوءسابقه.
بدين ترتيب در جمهورى اسلامى ايران به جاى تكيه بر كنترل كه نوعى عامل فشار به همراه دارد بر اصل
هدایت تأكيد شده است و ارتش با چنين ويژگیها و سپاه با اين خصايص نه تنها در خلاف جهت مردم و سياستهاى ملى و مكتبى و نظام مبتنى بر مشروعيت مكتبى و مردمى تنش نشان نمىدهد بلكه خود در قالب يكى از كارسازترين عوامل حفظ سياست ملى و مكتبى عمل مىكند.
دور بودن نيروهاى مسلح
جمهوری اسلامی ایران از كشمكشهاى گروهى و عرصه فعاليتهاى احزاب سياسى امكان سوءاستفاده از قدرت نظامى در جهت منافع يک يا چند گروه را از ميان برده است و سپرده شدن.
فرماندهى نيروهاى مسلح به مقام
ولایت امر و
رهبری كه با شرايط مكتبى و انتخاب اكثريت قاطع ملت برگزيده مىشود احتمال هر نوع فساد و سوءاستفاده از قدرت نظامى را به حداقل ممكن آن تنزل داده است.
نيروهاى مسلح جمهورى اسلامى ايران اعم از سپاه و ارتش با چنين ويژگیهایى به بالاترين حد رشد سياسى ارتقا يافته كه فرامين نظامى را بر اساس اعتقاد و بينش و باورهاى خود تحليل كند و به اجرا درآورد و در رهبرى به مفهوم عام نقش تعيين كنندهاى را بر عهده بگيرد.
اين همان راه سومى است كه در گذشته بدان اشاره كرديم و گفتيم با پيدايش اين راه ميانه مىتوان از قيد نظريه عدم دخالت نظاميان در سياست و اسارت نظريه دولت پادگان رهایی يافت.
•
عمید زنجانی، عباسعلی، فقه سیاسی، ج۱، ص۵۰۵-۵۰۷.
