• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

پنجه

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



پنجه یا چنگال ـ که در کلام عرب از آن به «مِخْلَب» تعبیر می‏شود ـ در حیوان به منزله ناخن در انسان می‏باشد و از آن در بابهای طهارت، صلات، صید و ذباحه و اطعمه و اشربه سخن رفته است.




از نشانه‏های حرام گوشت بودن حیوان داشتن پنجه است؛ خواه از پرندگان باشد، مانند باز، عقاب، شاهین و کرکس و یا غیر پرندگان، همچون شیر، پلنگ و گرگ.



پنجه حیوان مرده همچون مو و پشم آن که دارای روح نیستند پاک است، مگر حیوان نجس العین (سگ و خوک) که تمام اجزای آن نجس است.



حیوان پنجه‏دار بنابر قول مشهور قابل تذکیه است؛ بنابر این جسد آن با تذکیه پاک می‏شود و استفاده از پوست، پشم و موی آن در غیر نماز اشکال ندارد هرچند خوردن گوشت آن مطلقا حرام است.


 
۱. ↑ جواهر الکلام ج۳۶، ص۲۹۴.    
۲. ↑ جواهر الکلام ج۳۶، ص۲۹۸.    
۳. ↑ جواهر الکلام ج۵، ص۳۱۹.    
۴. ↑ العروة الوثقی ج۱، ص۱۲۶.    
۵. ↑ جواهر الکلام ج۸، ص۶۴.    
۶. ↑ جواهر الکلام ج۳۶، ص۱۹۹-۲۰۱.    




فرهنگ فقه مطابق با مذهب اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۷۶.    



جعبه ابزار