تعارض عرف و لغت

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



تعارض عرف و لغت یعنی تنافی معنای عرفی با معنای لغوی است.


تعریف

[ویرایش]

تعارض عرف و لغت، به معنای تنافی میان معنای عرفی و لغوی است.

← مثال


مثل این که کسی سوگند یاد کند آبی ننوشد و بعد آب نمک بنوشد؛ در این جا از یک سو، عرف می‌گوید: آب به غیر آب نمک انصراف دارد، پس او با قسم خود مخالفت نکرده است.

نظر اهل لغت درتعارض

[ویرایش]

و از سوی دیگر، اهل لغت می‌گویند: اطلاق لفظ آب، شامل آب نمک نیز می‌شود، پس حنث قسم صورت گرفته است.

عقیده اصولیون عامه در تعارض عرف و لغت

[ویرایش]

در تعارض عرف و لغت، برخی از اصولی‌های اهل سنت عرف را مقدم می‌دارند، زیرا حجیت قول لغوی به اثبات نرسیده است، در حالی که عرف از طرف شارع مورد خطاب قرار گرفته و خطابات با توجه به فهم عرف صادر شده است، پس عرف مقدم می‌گردد.
[۱] منصوری، خلیل رضا، نظریة العرف ودورها فی عملیة الاستنباط، ص۷۴.
[۳] عزیز برزنجی، عبداللطیف عبدالله، التعارض و الترجیح بین الادلة الشرعیة، ج۲، ص۸۳.


پانویس

[ویرایش]
 
۱. منصوری، خلیل رضا، نظریة العرف ودورها فی عملیة الاستنباط، ص۷۴.
۲. رشتی، حبیب الله بن محمد علی، بدایع الافکار، ص۱۱۵.    
۳. عزیز برزنجی، عبداللطیف عبدالله، التعارض و الترجیح بین الادلة الشرعیة، ج۲، ص۸۳.


منبع

[ویرایش]

فرهنگ‌نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، برگرفته از مقاله «تعارض عرف و لغت».



جعبه ابزار