دواعی استعمال

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



دواعی استعمال به معنی انگیزه های استعمال لفظ توسط متکلّم است.
در اصطلاح نامه اصول، از اصطلاح " دواعی استعمال " معنایی اراده شده که غایت، منفعت و فایده استعمال لفظ در معنا را شامل می شود.


تعریف دواعی استعمال

[ویرایش]

دواعی استعمال، به معنای انگیزه هایی است که متکلم را وادار می کند لفظ را برای افاده معنایی به کار برد.

تفهیم و تفهم انگیزه اصلی هر استعمالی است

[ویرایش]

به طور کلی، انگیزه اصلی هر استعمالی، تفهیم و تفهم و ایجاد ارتباط با دیگران می باشد. این عنوان کلی بر افراد و مصادیق بی شماری صادق است؛ برای مثال، برخی معتقدند صیغه امر فقط در معنای طلب یا بعث استعمال شده و سایر معانی همچون تهدید، تعجیز و غیره در حقیقت انگیزه های استعمال (دواعی امر) می باشد.

پانویس

[ویرایش]
 
۱. عراقی، ضیاء الدین، نهایة الافکار، ج ۱، ص ۱۰۵    


منبع

[ویرایش]

مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی    


رده‌های این صفحه : اصول




جعبه ابزار