• خواندن
  • نمایش تاریخچه
  • ویرایش
 

بث (مفردات‌نهج‌البلاغه)

ذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



بثّ (به فتح باء) یکی از مفردات نهج البلاغه، به معنای پراکندن و منتشر کردن می‌باشد که حضرت علی (علیه‌السلام) در نامه‌ای خطاب به معاویه از این واژه استفاده نموده است.



بثّ (به فتح باء) به معنای پراکندن، منتشر کردن و پراکندن غبار آمده است.


آن حضرت (علیه‌السلام) در رابطه با این‌که معاویه عثمان را به ورطه‌ی مرگ کشاند، به او می‌نویسد: «ام من استنصره فتراخی عنه و بثّ المنون الیه؛ یا کیست آن‌که عثمان از او یاری خواست ولی وی از او کنار کشید و مرگ را به طرف وی پراکند.»
همچنین آنگاه که انقلابیون از وی خواستند محضر عثمان رفته و او را نصیحت کند تا از کارهای خلاف دست بردارد، به منزل وی آمد و فرمود: «و انّی انشدک اللّه الّا تکون امام هذه الامّة المقتول، فانّه کان یقال یقتل فی هذه الامة امام یفتح علیها القتل و القتال الی یوم القیامة و یلبس امورها علیها و یبّث الفتن فیها؛ تو را به خدا قسم می‌دهم مبادا که پیشوای مقتول این امّت باشی، زیرا که گفته می‌شد: در این امّت امامی کشته می‌شود که باب قتل و قتال را تا قیامت بر این امت می‌گشاید و کارهای امت را مشتبه می‌کند و فتنه‌ها را در آن گسترش می‌دهد.»


از این مادّه جمعا پنج مورد در «نهج البلاغه» آمده است.


۱. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۸۸، نامه۲۸.    
۲. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۲۳۵، خطبه۱۶۴.    
۳. صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۴۱، خطبه۲۲۱.    



قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، برگرفته از مقاله «بثّ»، ص۱۰۹.    






جعبه ابزار