| از پى اعوان و اخوان سعيد • • • • • نوبت ماه بنىهاشم رسيد | | |
| قهرمان ماء و طين، عبّاس راد • • • • • صاحب مجد و عُلا باب المراد | | |
| ذو المناقب صاحب سيف و قلم • • • • • بلكه در لوح و قلم صاحب علم | | |
| مير ميران وَغى يك بيشه شير • • • • • شير شيران بر همه ميران امير | | |
| الغرض بربست با همّت ميان • • • • • خواست رخصت در نبرد كوفيان | | |
| سينهام شاها دگر آمد به تنگ • • • • • در جهان ديگر نمىخواهم درنگ | | |
| رخصتم دِه بركشم تيغ و سنان • • • • • تا بگيرم انتقام از دشمنان | | |
| يا تنم افتد به ميدان خونفشان • • • • • يا براندازم ازين دُونان نشان | | |
| شاه گفتش: اى تو پور مرتضى • • • • • ساقى كوثر خداوند قضا | | |
| جنگ را بگذار و آبى كن به دست • • • • • كاين زنان را از عطش بس زحمت است | | |
| وين سقايت اندرين صحرا تو راست • • • • • نايد اين تشريف بر كس جز تو راست | | |
| اين سقايت منصب عبّاس بود • • • • • ز آن فخارش در حرم برناس بود | | |
| داد از اين رو مرتضى مير عرب • • • • • نام عبّاس و ابو الفضلت لقب | | |
| نام عمّ و كنيتش را مىبرى • • • • • منصبش را هم تو اكنون در خورى | | |
| در قيامت هم سقايت مر تراست • • • • • باشد اين تشريف بر قدّ تو راست | | |
| تا چنين فرمان رسيد از شهريار • • • • • وى بر اسب كوهپيكر شد سوار | | |
| سوى ميدان تاختن با مشكى به دوش • • • • • تيغ در دست و چو رعد اندر خروش | | |
| چشم دشمن تا بدان تن اوفتاد • • • • • لرزه بر اعضاى دشمن اوفتاد | | |
| بانگ زد بر لشكر طغيان، عمر • • • • • الحذر ثم الحذر ثم الحذر | | |
| اى گروه اين شير، فرزند على است • • • • • شير حق را وارث اندر پر دلى است | | |
| مقصدش آب است، دارد بس شتاب • • • • • تا رساند در حرم مشكى ز آب | | |
| هان نه بگذاريد كاو آبى بَرَد • • • • • ور نه صفهاى شما بر هم دَرَد | | |
| گر برد آبى به سوى خيمهگاه • • • • • زندگى بر ما حرام است اى سپاه | | |
| دست زد بر قبضهى تيغ جديد • • • • • در حديدش «انّما باس شديد» | | |
| صف شكافى كرد و داخل شد به شط • • • • • راند در شط اسب را مانند بط | | |
| دست برد و غُرقهاى ز آب روان • • • • • تا كه نوشد، برد نزديك دهان | | |
| آمدش ناگه ز كام شاه ياد • • • • • هيچ دل از ياد او خالى مباد | | |
| ريخت آب و آمد از مشرع برون • • • • • غرق آب و غرق آهن، غرق خون | | |
| پر برآورده تنش چون شاهباز • • • • • بس رسيدش تيرهاى جانگداز | | |
| با همه همّت كه صرف آب داشت • • • • • با شهامت تيغ در لشكر گذاشت | | |
| بانگ برزد ابن سعد رو سياه • • • • • حمله آريدش ز هر سو اى سپاه | | |
| لشكر از هر سو به سويش تاختند • • • • • تا كه دست راستش انداختند | | |
| مشك را افكند اندر دوش چپ • • • • • تيغ مىزد ابن قتّال العرب | | |
| گر جدا گرديد دست راستم • • • • • بر ندارم دست تا برخاستم | | |
| تا حمايتها كنم از دين خويش • • • • • و از امام صادق فرخنده كيش | | |
| سبط احمد در همه روى زمين • • • • • الحسين الطاهر الطُهر الاَمين | | |
| دور او بگرفته لشكر همچو سيل • • • • • دست چپ انداختش «ابن طفيل» | | |
| باز بند مشك در گردن فكند • • • • • با زبان حال گفتى با سمند | | |
| كاى سَمَنِد اَشْهب فرخنده گام • • • • • راه چندى نيست ديگر تا خيام | | |
| كودكان را وعده دادم از صواب • • • • • چشم بر راهند اكنون بهر آب | | |
| آرزويى نيستم جز اين به دل • • • • • نزد آن طفلان نگردم من خجل | | |
| ناگهان تيرى شد از شست قضا • • • • • ريخت آب و آبرويش بر ثَرى | | |
| لا جرم حيران شد و باز ايستاد • • • • • لب به استهزاش ملعونى گشاد | | |
| كاى جوان شهسوار ارجمند • • • • • در كجا افتادت آن دست بلند | | |
| دست برد و زد عمودى آهنين • • • • • بر سرش كافتاد از زين بر زمين | | |
| با تذلّل كرد رو سوى خيام • • • • • بر تو باد اى شاه خوبان السّلام | | |
| اى برادر مرغ روحم پر فشاند • • • • • رفتم و دستم به دامان تو ماند | | |
| پس بيامد خسرو ايزدپرست • • • • • با دلى غمگين به بالينش نشست | | |
| چشم بگشا سوى من اى جان من • • • • • بهر تسكين دل سوزان من | | |
| تا تو غلتيدى به خاك اى رو سفيد • • • • • پشت من بشكست و قطعم شد اميد | | |
| دشمنان را بود ديشب صد هراس • • • • • چون حرم را بود با تيغ تو پاس | | |
| ليك امشب از هراس دشمنان • • • • • خواب نايد خود به چشم اين زنان | | |
| | |
